Περί θρίλερ (2)

Μερικές φορές οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου λένε απολογητικά: “Δεν έχω διαβάσει βιβλία σας. Διαβάζω μόνο κανένα θρίλερ πού και πού”. “Μα κι εγώ διαβάζω θρίλερ!” τους απαντώ ενθουσιασμένη. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτή τη σοβαροφάνεια με τα αμερικάνικου τύπου blockbusters. Όταν βρίσκομαι σε μια συγκεκριμένη διάθεση -τα βράδια που δεν μου κολλάει ύπνος- ένα καλό θρίλερ είναι ό,τι πρέπει. Παρακολουθώ την πλοκή με μισό μυαλό, αλλά επειδή όλα συμβαίνουν σε αληθινό χρόνο (οι ήρωες ξύνονται, χασμουριούνται, λένε “μισό λεπτό να πάω στην τουαλέτα”) δεν χάνω πολλά πράγματα τελικά. Αυτό που γράφω δεν είναι επιχείρημα εναντίον των θρίλερ. Είναι επιχείρημα εναντίον της ζωής που ζούμε και που μας αναγκάζει μερικές φορές να καταφεύγουμε σε εύκολες λύσεις. Επίσης: από τα θρίλερ μπορεί κάποια στιγμή να φτάσεις και στη λογοτεχνία. Από την τηλεόραση, όχι.

Το τελευταίο θρίλερ που διάβασα ήταν “Το κορίτσι με το τατουάζ του δράκου” του Σουηδού Στιγκ Λάρσον. Το ξεκίνησα επειδή ετοιμαζόμουν για το ταξίδι στη Σουηδία (τα καλά θρίλερ κόβουν μια κοινωνία σε φέτες και σου τη συστήνουν πολύ καλύτερα από τους τουριστικούς οδηγούς. Θα μου πείτε υπάρχει κι η λογοτεχνία. Ναι, αλλά είπαμε- δεν είναι κατάλληλη για τα βράδια που ξενυχτάς άσκοπα, οικτίροντας τον εαυτό σου).

Μού φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία του ίδιου του συγγραφέα- ακόμη πιο ενδιαφέρουσα από την πλοκή του βιβλίου. Ο Λάρσον είναι σήμερα εκατομμυριούχος- νεκρός εκατομμυριούχος. Δημοσιογράφος που κάπνιζε εξήντα τσιγάρα την ημέρα κι έτρωγε σκουπίδια (όπως και οι ήρωές του) πέθανε από καρδιακή ανακοπή στα πενήντα, λίγο πριν γίνει μπεστσέλερ η τριλογία του. Τα εκατομμύρια πήγαν στον πατέρα του και στον αδερφό του, με τους οποίους ο Λάρσον δεν είχε σχέσεις όσο ζούσε. Με τη γυναίκα του, την Εύα, ζούσαν μαζί από 18 χρονών αλλά δεν είχαν παντρευτεί. Οποιος παντρεύεται στη Σουηδία πρέπει να δηλώσει τη διεύθυνσή του κι ο Λάρσον δεχόταν απειλητικά τηλεφωνήματα από ακροδεξιές οργανώσεις.

Σημερα η Εύα Γκαμπρίελσον βρίσκεται στα δικαστήρια με την οικογένεια του Λάρσον που δεν της δίνει δεκάρα τσακιστή. Όπως κάθε ζευγάρι που ζει πολλά χρόνια μαζί, ο Στιγκ και η Εύα είχαν αναπτυγμένο αίσθημα συνενοχής, αγαπούσαν παρόμοια πράγματα, ήταν αριστεροί, έντονα πολιτικοποιημένοι και αν γίνονταν εκατομμυριούχοι από τη μια μέρα στην άλλη θα έδιναν πολλά χρήματα για κοινωνικούς σκοπούς. Ο μπαμπάς κι ο αδερφός είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. (Πολύ φοβάμαι πως όλες οι αναφορές μου πλέον θα είναι θεολογικές εξαιτίας των βιβλίων που διαβάζω τελευταία. Βλ. “Τα βιβλία και ο Θεός”).

Κι άλλη μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: όπως συμβαίνει συχνά στην άσπλαχνη δημοσιογραφική οικογένεια, διάφοροι συνάδελφοι του Λάρσον διαδίδουν μετά θάνατον την είδηση ότι κάποιος άλλος έγραφε τα βιβλία του. Δεν ήξερε να γράψει ένα Δελτίο Τύπου, λένε, εκείνοι διόρθωναν τα κείμενά του.

Έτσι ο Λάρσον, άθελά του, με τα βιβλία του και με τον θάνατό του, έχει γίνει ξαφνικά σύμβολο της σύγχρονης συγγραφικής φαντασίωσης. Ποια είναι αυτή; Να γίνει κάποιος διάσημος και πλούσιος γράφοντας μπεστ-σέλερ και ν’αφήσει πίσω του άλυτες δολοπλοκίες και μια σειρά από φήμες γύρω από την προσωπικότητά του και τον τρόπο που δουλεύει, όχι με το ίδιο το κείμενο – αλλά με την έρευνα, με τη θεματολογία του.

Είναι λίγο θλιβερό, αλλά σήμερα το πιο σημαντικό στο γράψιμο είναι η θεματολογία. Μπορείς να πεις μια δραματική ιστορία σε τρία λεπτά; Τότε βρίσκεσαι σε καλό δρόμο. Κι η αλήθεια είναι ότι σ’αυτό το είδος βιβλίων ο Λάρσον έχει ανοίξει ένα μεγάλο θέμα. Τη βία εναντίον των γυναικών, τον τρόπο που εκφράζεται στη σύγχρονη σουηδική κοινωνία. Τα διαστροφικά εγκλήματα της οικογένειας Βάνγκερ εναντίον γυναικών, στον πρώτο τόμο της τριλογίας του, και η ηρωίδα του, η μετα-πανκ Λίζμπεθ Σαλάντερ, δίνουν τον τόνο. Η Σαλάντερ είναι αξέχαστη: μια νεαρή και πνευματικά διασαλευμένη χάκερ που κακοποιεί παραδειγματικά τον άνθρωπο που την κατέστρεψε. Οι περιγραφές των γυναικών- θυμάτων που μετατρέπονται σε θύτες είναι το δυνατό σημείο του Λάρσον.

Ωστόσο, επειδή δε νιώθω ότι ανήκω σ’αυτή την κατηγορία ακόμη, όταν επιστρέφω από τις βραδυνές μου βόλτες στο Βίσμπι, πριν σκουπίσω τα πόδια μου στο χαλάκι της εισόδου, ρίχνω πάντα μια ματιά πάνω απ’ τον ώμο για ψυχοπαθείς σουηδούς δολοφόνους. Και υπόσχομαι, ειλικρινά υπόσχομαι, πώς όσο είμαι εδώ, δεν θα ξαναδιαβάσω άλλο θρίλερ.

Υ.Γ. Ρίξτε μια ματιά στον ιστότοπο http://www.SupportEva.com Μπορείτε να μάθετε όλες τις λεπτομέρειες αυτής της απίστευτης ιστορίας και να υποστηρίξετε την Γκαμπρίελσον στον νομικό της αγώνα εναντίον της οικογένειας του Λάρσον. Ή απλώς να εμπνευστείτε για να γράψετε ένα διήγημα γύρω από τις δολοπλοκίες της οικογενειακής ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: