Έμπνευση (2)

Στην πραγματικότητα η έμπνευση είναι ένα τελείως ασαφές και εν δυνάμει επιτηδευμένο χαρακτηριστικό της διαδικασίας της συγγραφής. Η έμπνευση δεν υπάρχει, αλλά περισσότερο επικαλείται, θα έλεγα ότι αυτό που στ’ αλήθεια μετράει είναι η καθαρή προδιάθεση του συγγραφέα να ολοκληρώσει ένα κείμενο, έχοντας την επιθυμία να δώσει το στίγμα του, την οπτική του γωνία για τον κόσμο. Θα μπορούσα να πω επίσης ότι η έμπνευση προϋπάρχει, καμία καθημερινή εκδοχή της ζωής ενός συγγραφέα δεν μπορεί τελικά να προσφέρει την ευχαρίστηση της πραγματικής έμπνευσης, παρά μόνο την αφορμή για όσα τον απασχολούν, ό,τι τον ελκύει γενικά κι αόριστα, έτσι όπως είναι τοποθετημένος στον χώρο που ζει. Δεν υπάρχει λοιπόν έμπνευση. Υπάρχει μόνο μια γραμμική σειρά δράσεων που υπενθυμίζουν στον συγγραφέα την πρόθεση και την δυνατότητά του να γράψει. Το να κατακτήσεις μια ιδέα, μια πλοκή, μια ξεκάθαρη ιστορία στο μυαλό σου δεν αποτελεί κανενός είδους έμπνευση, είναι μόνο μια τάξη στη διαχείριση της επιθυμίας του για τη συγγραφή, μια απόφαση, μια οριστική απόφαση για την αφετηρία και την διεκπεράιωση ενός κειμένου. Ο συγγραφέας άλλωστε δεν οφείλει να γεννά ελκυστικές και γοητευτικές ιδέες, να εξιστορεί και να διηγείται, αλλά να εξομολογείται, να βρίσκεται μέσα σε έναν νέο ζωτικό χώρο, να εξηγεί τον εαυτό του ή να περιγράφει την αδυναμία του να μην μπορεί να τον εξηγήσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: