Καλωσόρισμα (1)

Φίλοι,
Λέγομαι Νίκος Βλαντής και είμαι συγγραφέας.
Θα σας κρατήσω συντροφιά τις επόμενες δύο βδομάδες εδώ, στο ιστολόγιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, μία εξαίρετη ιδέα που ανοίγει ένα παράθυρο επικοινωνίας ανάμεσα σε συγγραφείς και αναγνώστες υπό θεσμική αιγίδα.
Κατ’ αρχάς, θα ’θελα να ευχαριστήσω το ΕΚΕΒΙ για την επιλογή εμού. Δέχτηκα αυθόρμητα να γράψω στο ιστολόγιο. Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, άρχισαν οι δυσκολίες. Ουδέποτε έχω κρατήσει ημερολόγιο στη ζωή μου. Μου φαινόταν ως ατελέσφορη προσπάθεια του ανθρώπου να φυλακίσει το χρόνο με λέξεις.
Ανέκαθεν είχα πρόβλημα με τη γραμμικότητα του χρόνου.
Κατά τη γνώμη μου, ο γραμμικός χρόνος είναι ένα εργαλείο της ανθρώπινης συνείδησης που ενισχύει την αίσθηση της ατομικότητας.
Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τις εξωτερικές αλλαγές στο χώρο. Τις αποδίδει στο χρόνο. Μετρώντας τον μέσα από τις αλλαγές, ισχυροποιεί την αίσθηση της ατομικής του συνείδησης.
Δηλαδή: εγώ τοποθετούμαι απέναντι στον κόσμο. Εγώ αντιλαμβάνομαι τις αλλαγές που ο χρόνος επιφέρει. Άρα: εγώ υπάρχω.
Μου έχει περάσει πρόσφατα από το νου πως, αυτό που αντιλαμβάνομαι ως «χρονική επιτάχυνση», ήδη από τις αρχές της νέας χιλιετίας (σκεφτείτε το: δεν μοιάζει σαν να συμβαίνουν πια καταιγιστικά γεγονότα όλο και πιο γρήγορα;) ενδέχεται να σχετίζεται με την ισχυροποίηση του «εγώ» σε μια ολοένα και πιο υλιστική και ορθολογική δυτική κοινωνία. Δηλαδή: όσο πιο υλιστής γίνεται ο δυτικός άνθρωπος (η οικονομική κρίση π.χ. σαφώς εντείνει τον υλισμό και τον ρεαλισμό), τόσο πιο ισχυρό το εγώ του, τόσο λιγότερο αισθάνεται μέρος μιας ανώτερης κοσμικής ολότητας, τόσο εντονότερος ο μεταφυσικός του φόβος κ.ο.κ. Ωστόσο, ένα εντονότερο εγώ χρειάζεται και περισσότερες/ εντονότερες χρονικές αλλαγές για να αυτο-καθοριστεί. Ίσως και σ’ αυτό να οφείλεται λοιπόν, η επιτάχυνση του χρόνου, τα γεγονότα που στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο απονοηματοδοτώντας την καθημερινότητα και αποσυντονίζοντας ανθρώπους με σίγουρα οξύτερη τη γραμμική αίσθηση του χρόνου από μένα, από τον σεισμό στην Αϊτή ώς το σεισμό στη Χιλή, και από την κατάφωρη μετεκλογική αισιοδοξία του προηγούμενη Οκτώβρη στη σημερινή κρίση.
Όσο για μένα, ούτως ή άλλως βιώνω (βίωνα ανέκαθεν) τη χρονική σύγχυση: δύσκολο να θυμηθώ το χθες, ούτε καν έχω τη φιλοδοξία να το κάνω.

Κάπως έτσι έχασα την προθεσμία του ιστολογίου. Κανονικά έπρεπε χθες να ξεκινήσω να σας γράφω. Όμως, για άλλη μια φορά ο Φλεβάρης με ξάφνιασε, τελείωσε παντελώς απρόβλεπτα κυριακάτικα στις είκοσι οκτώ μέρες, κι ήρθε ο Μάρτης πριν το καταλάβω καν.
Υπέρ του Φλεβάρη: ίσως είναι ο ορθότερος μήνας: είκοσι οκτώ μέρες σημαίνει τέσσερις στρογγυλές βδομάδες. Τι πιο λογικό; Ταιριάζει κατ’ αρχάς με τον κύκλο του φεγγαριού να έχουν οι μήνες είκοσι οκτώ μέρες αντί για τριάντα ή τριάντα μία. Ίσως ο Φλεβάρης να είναι ο φυσιολογικός λοιπόν, και οι υπόλοιποι οι λαθεμένοι. Και μια και το συζητάμε, γιατί οι βδομάδες να έχουν επτά ημέρες;
Τέλος πάντων. Απολογούμαι που δεν ξεκίνησα χθες, και σας καλωσορίζω στο πρώτο μου (δημόσιο ή μη) ημερολόγιο, κι υπόσχομαι να γράψω για πιο απτά θέματα (σχετικά με βιβλία και ανάγνωση) τις μέρες που θα ’ρθουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: