Ηλεκτρονικό χαρτί (3)

Θα σας μεταφέρω τη γνώμη και την εμπειρία μου πάνω σε ένα θέμα που απασχολεί έντονα τους ανθρώπους που ασχολούνται με το διάβασμα, το γράψιμο και τις εκδόσεις: το ηλεκτρονικό βιβλίο. Σίγουρα έχετε διαβάσει σχετικά. Θα σας μιλήσω ως χρήστης ηλεκτρονικού βιβλίου (ίσως και ενθουσιώδης), κι από όσο έχω μιλήσει με φίλους μου, ανθρώπους του βιβλίου στην Ελλάδα και συγγραφείς, ελάχιστοι έχουν αυτήν την εμπειρία. Συνήθως, δεν τους καταφέρνω να πιάσουμε κουβέντα γι’ αυτό: την αναγνωστική εμπειρία που συνεπάγεται, τη δυσκολία να βρεις τα βιβλία που σε ενδιαφέρουν σε ηλεκτρονική μορφή, τα μειονεκτήματα της ψηφιοποίησης για την οποία τόσος λόγος γίνεται και όμως, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, πιστέψτε με, είναι κάκιστης ποιότητας, ώς και ατελέσφορη για τον χρήστη ηλεκτρονικού βιβλίου, και για όσα συνεπάγονται όλα αυτά τα θέματα.
Η επαφή μου με το ηλεκτρονικό βιβλίο ξεκίνησε τον προηγούμενο Οκτώβρη. Είχα μόλις ξεκινήσει μια ευρεία έρευνα που με ωθούσε σε παλιά βιβλία στην αγγλική. Το κόστος της προμήθειάς τους ήταν απαγορευτικό: θα ’πρεπε να έχω ανοιχτό λογαριασμό στην Amazon ύψους 300-400 ευρώ το μήνα για να τροφοδοτούμαι με τα βιβλία που ήθελα.
Έχοντας ξεπεράσει το διανοητικό και ψυχολογικό εμπόδιο της ιδιοκτησίας των βιβλίων (δωρίστε βιβλία κάπου που θα πιάσουν τόπο! Κάνει καλό και σε εσάς και σ’ αυτούς), δεν είχα κανένα πρόβλημα να τα δανειζόμουν, αν υπήρχε μια βιβλιοθήκη στην οποία θα ήταν διαθέσιμα (δεν υπάρχει). Ψάχνοντας στο Ίντερνετ, ανακάλυψα πως τα κείμενα που με ενδιέφεραν ήταν διαθέσιμα (μιλάω, ούτως ή άλλως, για βιβλία χωρίς δικαιώματα). Άρχισα να κατεβάζω και να τυπώνω, να διαβάζω και να ανακυκλώνω σελίδες. Ώσπου, ακριβώς την εποχή που πρωτόφτασαν τα ηλεκτρονικά βιβλία, είχε ωριμάσει μέσα μου η απόφαση να δοκιμάσω να αγοράσω ένα.
Θυμάμαι που στεκόμουνα στο ταμείο του κεντρικού καταστήματος Παπασωτηρίου, είχα βγάλει – με την άδεια της υπαλλήλου – το ηλεκτρονικό βιβλίο από το κουτί και το κοιτούσα παραξενεμένος, μπερδεμένος και καχύποπτος για πόση ώρα.
Το πρόβλημα: αυτό το μηχάνημα ουδεμία σχέση είχε μ’ αυτό που είχα στο νου μου ως βιβλίο. Ένα λεπτό σιδερένιο κουτί σε μέγεθος σελίδας βιβλίου, με μια οθόνη σαν υγρών κρυστάλλων στην μπροστινή πλευρά. Κανείς δεν ήξερε καν να μου δείξει πώς δουλεύει.
Τελικά, έκανα το βήμα και με μισή καρδιά το αγόρασα…

(συνεχίζεται)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: