«Στρατευμένη» λογοτεχνία; (3)

Έγραφα στο προηγούμενο post για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε θέτοντας το ερώτημα για τον ρόλο της λογοτεχνίας σε ανάλογους καιρούς. Είναι θεμιτό να συνεχίσει μια παράλληλη πορεία η λογοτεχνία χωρίς να επηρεάζεται άμεσα από τα γεγονότα; Θα έπρεπε να αποτυπωθούν εν θερμώ όσα μας συμβαίνουν ή θα ήταν καλύτερα να «χωνευτούν» και να αποδοθούν εν καιρώ από μια κάποια απόσταση; Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση γι’ αυτό. Καταλαβαίνω πάντως ότι είμαστε στην καρδιά μιας παράξενης περιόδου, χωρίς καμία αμφιβολία πολύ ενδιαφέρουσας για τη λογοτεχνία, και όχι μόνον. Ένα παράπονο που είχε η γενιά μου ώς τώρα ήταν η έλλειψη διακυμάνσεων στη ζωή μας σε αντίθεση με όσα είχαν ζήσει οι «τυχεροί» στα σίξτις και στα σέβεντις. Βλέπω δεκαπεντάρηδες να φοράνε μπλουζάκια των Deep Purple και των Rolling Stones την ώρα που οι σκληροί τους δίσκοι είναι γεμάτοι καινούργια τραγούδια, των οποίων δεν θυμούνται ούτε τους τίτλους, ούτε τους ερμηνευτές. Η φλατ ευημερία του νεοέλληνα αποτυπώθηκε, άλλοτε επιτυχημένα κι άλλοτε όχι, από μια σειρά συγγραφείς που καταπιάστηκαν μ’ ένα μάλλον αδιάφορο παρόν. Οι αλλαγές που θα επιφέρει η οικονομική κρίση, η ανακατωσούρα, οι πορείες, η πείνα, οι άγριες κοινωνικές ανακατατάξεις, ίσως να είναι το βούτυρο στο ψωμί μας. Αν πιστεύαμε πως ζούσαμε μια βαρετή μεταβατική περίοδο όπου όλα είχαν κατακτηθεί και όλα είχαν ειπωθεί, τώρα, όπως φαίνεται, ήρθε και η ώρα να βιώσουμε πράγματα στο πετσί μας. Γιατί είναι άλλο να μαθαίνεις, π.χ., για το μεγάλο κραχ από τον Σολ Μπέλοου στην αγκαλιά του καναπέ κι άλλο να ζεις εσύ ο ίδιος τη δική σου οικονομική κατάρρευση. Πιο «πολιτισμένη» μεν και καλύτερα «αμπαλαρισμένη» αλλά σίγουρα κατάρρευση.
Έβαλα τη λέξη «στρατευμένη» σε εισαγωγικά γιατί δεν πίστευα ποτέ στην κομματικοποιημένη, ευθεία πολιτική λογοτεχνία. Θεωρώ μάλιστα πως ο χρόνος δεν δικαίωσε εκείνους που έδρεψαν εφήμερες λογοτεχνικές δάφνες εκφράζοντας τα συνθήματα του καιρού τους. Είναι μια εύκολη παγίδα η λογοτεχνική ντουντούκα: σ’ ακούνε ενδεχομένως πολλοί, αλλά η ένταση της φωνής από το διαπασών πέφτει στο μηδέν μετά από λίγο. Μιλάω περισσότερο για μια άλλη στράτευση, έμμεσα πολιτική και σίγουρα μακριά από κομματικές αγκαλιές. Καθώς διαμορφώνεται μια εντελώς νέα κατάσταση με άλλους όρους και άλλα κέντρα αποφάσεων απ’ όσα είχαμε συνηθίσει ώς τώρα, ίσως και η λογοτεχνία θα έπρεπε να μετατοπίσει ξανά το κέντρο βάρους της προς την πολιτική, κι αυτή μ’ ένα καινούργιο τρόπο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: