Στα ψέματα (1)


Γεννήθηκα στο σπίτι που φαίνεται στη φωτογραφία πριν από σαράντα τρία χρόνια και έφυγα από κει πριν από τριάντα τρία. Το επισκέφθηκα πρόσφατα, ένα οικείο και φιλόξενο ρημαδιό. Η οικογένεια των Πομάκων που τώρα (αυθαίρετα, απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω) το κατοικεί μου άνοιξε τις πόρτες και μου πρόσφερε καφέ. Όσο κι αν ήθελα, αρνήθηκα, έχω πια αποβάλει τον καφέ από τις συνήθειές μου. Τον νοσταλγώ.
Παρά το ότι ήταν ιδιαίτερα φιλικοί, δε μου φάνηκε πως συμμερίζονταν και πολύ αυτά που τους έλεγα, ότι είχα περάσει εκεί μέσα τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής μου κλπ κλπ. Είχαν κι αυτοί τη δική τους αγωνία – πρέπει να με πέρασαν για κάποιο είδος ιδιοκτήτη που ήρθε να τους γυρέψει νοίκια ετών – και βάλθηκαν να μου εξηγούν πόσα πολλά είχαν προσφέρει στο σπίτι, με πόσα μερεμέτια κατάφερναν να το κρατούν ακόμη όρθιο.
Εγώ πάλι κοιτώντας γύρω μου ήθελα να τους λέω συνέχεια ιστορίες, εδώ ήταν άλλοτε έτσι, εκεί έγινε κάποτε αυτό, θυμάμαι ότι…, μου φαίνεται πως…, συγκρατήθηκα όμως. Πέραν του ότι αυτά που μου ερχόταν να τους πω μάλλον δεν τους ενδιέφεραν, είχα την αίσθηση πως ήταν και ψέματα.
Πώς θα τους φαινόταν άραγε, αν τους έλεγα ότι στο σπίτι εκείνο – το σπίτι τους – συνεχίζω να ζω ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου; Ότι, κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν να μην έχω φύγει ποτέ από κει; Δεν είναι άραγε αλήθεια ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας το ζούμε στο παρελθόν, σαν μια γοητευτική ιστορία; Και δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο ψέμα; Εγώ το πιστεύω.
Ούτως ή άλλως, η νοσταλγία είναι μια κατασκευή. Το παρελθόν μας το φτιάχνουμε εκ των υστέρων, το πιστεύω ακράδαντα. Το φτιάχνουμε μέσα από τον τρόπο που βιώνουμε το παρόν. Το φτιάχνουμε επειδή, όντας φύσεις λειψές, το παρόν δεν μπορεί να μας προσφέρει πληρότητα. Και τότε ιστορούμε. Μήπως όμως εδώ θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω πρώτο ενικό, αποφεύγοντας τη γενίκευση του πληθυντικού; Υποπτεύομαι πως όχι.
«Ω απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δε ζήσαμε κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας!», θυμάμαι, ίσως όχι με απόλυτη ακρίβεια, ένα στίχο του Τάσου Λειβαδίτη. Οι ιστορίες μάς γοητεύουν επειδή μας κάνουν νοσταλγούς. Κι όσοι επιμένουν να ζουν μέσα στις ιστορίες πιο πολύ, είναι αυτοί που πιο πολύ δεν αντέχουν να μη ζουν μες στο ψέμα.
Αλλά τι αλήθειες έχουν βγει απ’ αυτούς!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: