Γράφτα να πάνε (4)

«Πρώτα έρχεται να ζεις. Τη φτώχεια γράφοντας μαθαίνεις της γραφής».
Ζήσιμος Λορεντζάτος

Δυο χρόνια κοντεύουν που θυμάμαι τον εαυτό μου πιωμένο ένα σαββατόβραδο να κραυγάζει με ενθουσιασμό και έπαρση που η μέθη καθόλου δεν κατάφερνε να κρύψει, «τι ωραία που είναι να μη γράφεις!». Πήγαινε πια να ξημερώσει κι εγώ μπορούσα χωρίς τύψεις να συνεχίζω να πίνω, αφού το πρωί δε θα χρειαζόμουν καθαρό μυαλό για να καθίσω στον υπολογιστή. Μπουχτισμένος από καιρό βρισκόμουν σε «άδεια», σε διακοπές από τον καθημερινό μου βραχνά, και μπορούσα επομένως να πιω όσο ήθελα, να ξενυχτήσω όσο ήθελα, να φλερτάρω ή απλώς να σκοτώσω την ώρα μου με τους φίλους μου. Και από βδομάδα να πιάσω επιτέλους να πηγαίνω για λίγο σαν άνθρωπος στην (επίτηδες απογευματινή) εργασία μου και όχι διαλυμένος από την κούραση του πρωινού.
Έχω επίσης στο νου μου μια φορά πιο παλιά -χρόνια προτού αρχίσω να γράφω- που πήγαινα στην τότε φίλη μου ήδη στουπί στο μεθύσι, ενώ εκείνη με περίμενε έτοιμη για να βγούμε. «Πού θέλεις να σε πάω;» την είχα ρωτήσει προτού σωριαστώ ημιαναίσθητος στον καναπέ και με πιάσει το συνηθισμένο μου για εκείνη την εποχή παράπονο: «εγώ δεν μπορώ να γράψω, εγώ δεν είμαι γι’ αυτά, εγώ θέλω αλλά δεν…». Τη θυμάμαι να παρατάει αμίλητη το μπουφάν της πάνω στο τραπεζάκι και να βγάζει με κάποιο στόμφο τα σκουλαρίκια της. «Εσύ μια μέρα θα γράψεις οπωσδήποτε» μου είπε δυο χρόνια αργότερα, όταν με χώριζε.
Κι είναι και μια Πρωτοχρονιά στο μυαλό μου, κάνα τεσσάρι χρόνια πίσω, που την πέρασα σπίτι με τους δυο κολλητούς μου (ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς τα βόλεψαν με τις οικογένειές τους) πίνοντας αποβραδίς και μέχρι το μεσημέρι. Τα ’παμε όλα τότε. Μια μόνο σκέψη μου δε μοιράστηκα μαζί τους: ότι όλο το βράδυ δε σταμάτησα να λέω από μέσα μου, «εγώ αυτή την Πρωτοχρονιά θα την κάνω διήγημα, εγώ αυτή την Πρωτοχρονιά θα την κάνω διήγημα».
Συνήθως πάντως τα τελευταία χρόνια πλάγιαζα νωρίς και δεν έβλεπα την ώρα να ξημερώσει, για να ξαναπιάσω δουλειά. Τις πιο πολλές φορές ο ύπνος με έπαιρνε καθώς απάγγελλα -ήταν κι έμμετρα τα ρημάδια!- κατεβατά ολόκληρα από όσα είχα γράψει. Και με τον ίδιο τρόπο ξυπνούσα, απαγγέλλοντας, προτού αρχίσω πάλι με τις ώρες να περιπλανιέμαι στα μέρη μου πάνω στη Θράκη και στους ανθρώπους μου εκεί. Ένα βράδυ πετάχτηκα πάνω αλαφιασμένος με το εξής όνειρο: άνοιξα, λέει, τα μάτια μου ξαφνικά μες στο σκοτάδι και ρίχνοντας το βλέμμα μου στην μπαλκονόπορτα είδα από πίσω από το τζάμι να με κοιτάει μαυροφορεμένη και κατακίτρινη η μακαρίτισσα η γιαγιά μου.
Στη Σέριφο τώρα που, παρά τις προσδοκίες μου, περνάω τις μέρες μου χωρίς να γράφω (εννοώ: χωρίς να έχω ακόμη μπει σε μια συγκεκριμένη ιστορία που θα μου τρώει με βουλιμία την καθημερινότητά μου), δεν παύω να ανησυχώ ότι αυτό ήταν, ότι μέχρι εδώ, ότι ίσως και να μην μπορέσω πια να ξαναγράψω ποτέ. Ταυτόχρονα, βέβαια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη, μου κλείνω με νόημα το μάτι και χαμογελάω.
«Κι η κουτσή Μαρία γράφει σήμερα», ακούω διάφορους τελευταία να επικρίνουν αυστηροί. «Ε και;» μου έρχεται να τους πω. «Δικό της πρόβλημα, της κοπέλας».

Advertisements

2 thoughts on “Γράφτα να πάνε (4)

  1. «κι η κουτσή Μαρία γράφει σήμερα…» πόσο δίκιο έχετε….Είμαι κι εγώ μια «κουτσή Μαρία», αλλά ευτυχώς για τους αναγνώστες δεν γράφω επαγγελματικά. 😉
    Πιστεύω πως όταν λατρεύεις αυτό που κάνεις, τότε δεν σε ξεχνά και δεν το ξεχνάς. Είναι στο dna, διάχυτο σαν ιός. Πάντα θα είναι εκεί και πάντα θα ξυπνά ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις, μια καινούργια και δροσερή έμπνευση. Να συνεπάρει το μυαλό και να κάνει τη ψυχή να γράφει όπως θα μπορούσε ίσως να μιλήσει αν είχε φωνή… Τυχερός λοιπόν ο «έχων τον ιό»…

  2. Ξέρετε, πιστεύω πως το παν είναι να παίρνουμε τα πράγματα στα σοβαρά, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε την ασημαντότητά τους ταυτόχρονα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: