Επιχείρηση «Σύννεφο»

 

Για μεγάλα παιδιά

Ένα πράγμα είχε συγκρατήσει ο Ρον γι’ αυτά τα σύννεφα: ότι έχουν επίπεδη βάση. Ο Εκπαιδευτής τούς είχε ζωγραφίσει ένα στον πίνακα. Είχε τραβήξει μια ευθεία γραμμή κι από πάνω της είχε σχεδιάσει ένα βουναλάκι όλο καρούμπαλα. «Από κάτω είναι πατικωμένα κι από πάνω μοιάζουν με κουνουπίδι» τους είχε πει. «Δεν είναι όλα τα σύννεφα έτσι, κακώς έχει τέτοια εντύπωση ο πολύς κόσμος. Κι είναι λάθος που πολλοί τα ζωγραφίζουν το ίδιο φουσκωτά κι απ’ την πάνω κι απ’ την κάτω τους πλευρά.»

Αντικρίζοντας τα σύννεφα βλέπει ο καθένας κάτι διαφορετικό: ουράνια κουνουπίδια, κοπάδια σγουρόμαλλων προβάτων, ντάνες από βαμβάκι που όσο κι αν καταρρέουν δεν ισοπεδώνονται. Μέσα απ’ το πιλοτήριο όμως, μοιάζουν με πουπουλένια παπλώματα που κάποιος κυλίστηκε πάνω τους αφήνοντας αλλού λακούβες κι αλλού σαμαράκια. Η εντολή ήταν να πετάξουν πάνω από ένα τέτοιο σύννεφο-πάπλωμα και ν’ αδειάσουν μέσα του τον ξηρό πάγο. Ύστερα να ξανακατέβουν κάτω και να περιμένουν ν’ αρχίσει η βροχή.

Μόνο που η αποστολή αποδεικνυόταν δυσκολότερη απ’ ό,τι είχαν φανταστεί. Οι νεφογραμμές που στο ξεκίνημα τούς υποδείκνυαν τα ανοδικά ρεύματα γρήγορα μετατράπηκαν σε απέραντα συννεφένια λιβάδια με δυσθεώρητους κουνουπιδωτούς τρούλους που το ύψος τους δεν αποκλείεται να έφτανε τα δεκαπέντε και τα είκοσι χιλιάδες πόδια. Βυθισμένος στην άσπρη αχλύ, ένιωθες σαν να είχες περάσει ήδη σε μια άλλη διάσταση που δεν ήταν παρά το προκαταρκτικό στάδιο για το αναπόφευκτο τέλος. Όπου να ‘ναι θα ξεπρόβαλλαν μπροστά σου, εξαϋλωμένα αλλά καθαρά, πρόσωπα φευγάτα από καιρό. Όπου να ‘ναι θα μετατρεπόσουν κι εσύ ο ίδιος, μαζί κι ο σύντροφός σου και το αεροσκάφος σας, σε μικροσκοπικά σταγονίδια νερού, ομίχλη κι ατμό.

Το δυσκολότερο απ’ όλα όμως ήταν η καταδίωξη του σύννεφου-στόχου. Cumulus congestus, το είχε ονομάσει ο Εκπαιδευτής, που στα λατινικά θα πει πρησμένο σύννεφο. Πρησμένο ή όχι, το σύννεφο τους έτρεχε για τα καλά, ξεγλιστρώντας απ’ τους επιδέξιους ελιγμούς του Χάρι, που σε μια στιγμή αναφώνησε έκπληκτος πως είχαν διανύσει ήδη εξήντα μίλια κυνηγώντας το.     

(Απόσπασμα από αδημοσίευτο μυθιστόρημα, Δήμητρα Κολλιάκου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: