«Το Νεραντζοφίλημα»

Χάρη στον άντρα μου έμαθα ν’ ακούω ατονική μουσική. Μια καλή μου φίλη, που όποτε είμαι στην Αθήνα την ακούω που παίζει πιάνο απ’ το κάτω διαμέρισμα, μου είπε μια φορά πως ο περισσότερος κόσμος με κλασική μουσική παιδεία το βρίσκει αφόρητο αυτό το είδος, κι αν λένε ότι τους αρέσει είναι για το θεαθήναι. Μουσική παιδεία δυστυχώς δε διαθέτω, πάντως είναι αλήθεια ότι αυτή η μουσική με βοηθάει να μπω σ’ ένα κλίμα όταν κάθομαι να γράψω. (Ε, καλά, όχι πάντα…) Έπαιζα συνέχεια τα τέσσερα πέντε σιντί με δωδεκάφθογγα έργα του Σκαλκώτα που βρήκα στη Λέσχη του Δίσκου όσο δούλευα το Νεραντζοφίλημα, απ’ το οποίο προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα. Το διήγημα θα εμφανιστεί στη συλλογή «Ελληνικά Ονόματα», που επιμελήθηκε ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και θα κυκλοφορήσει σε κάνα μήνα από τον «Κέδρο». Κάποιες βιογραφικές λεπτομέρειες που μου έδωσαν ιδέες για το σκελετό της ιστορίας, τις πληροφορήθηκα απ’ τον έξοχο τόμο «Νίκος Σκαλκώτας, ένας Έλληνας Ευρωπαίος» (2008, εκδόσεις του Μουσείου Μπενάκη).

Το Νεραντζοφίλημα

Και τα νεράντζια είναι σαρκώδη, το νεραντζάκι γλυκό δηλαδή, κάτι που δε θα ήξερε η Ματίλντε. Ποτέ δε θα ’χε δοκιμάσει. Σαν να τη βλέπει τώρα, με το βιολί της κουρνιασμένο ανάμεσα σε ώμο και σαγόνι, στο πρόσωπο μια έκφραση απόλυτης συγκέντρωσης ή τέλειας αφηρημάδας − αφηρημάδα και συγκέντρωση συνδέονται όπως η άμπωτη κι η πλημμυρίδα. Αν είχαν έρθει τα πράγματα αλλιώς, θα είχε φάει νεραντζάκι από τα χέρια κάποιας Ελληνίδας θειας της. Kαλοκαίρι, στη Χαλκίδα, στο σπίτι με τ’ αγάλματα. Και διόλου απίθανο να μην της είχε αρέσει.

Το ότι υπήρχε δεύτερη οικογένεια στην Ελλάδα −δυο γιοι−, δεν του έκανε τόση εντύπωση, όσο ότι στο χρονολόγιο εκείνη δεν τη βρήκε. 1927, γεννιέται η κόρη του Σκαλκώτα, Άρτεμη. 1933, η Mathilde Temko και η Άρτεμη αναχωρούν για τη Σουηδία. Μπροστά στο ανοιχτό βιβλίο διερωτάται για την πιθανότητα του λάθους. Την πιθανότητα να έκαναν όλοι λάθος – μαζί κι ο κύριος Έγκνταλ, ο δάσκαλός τους στο βιολί στο σχολείο. Nα ίσχυε όντως αυτό που ο φίλος του ο Στάφαν πέταξε κάποτε γι’ αστείο: ήταν ψεύτικη η φήμη, και τη διέδωσε η ίδια η Ματίλντε για να ενισχύσει το ίματζ της.

Ματίλντε, όπως η Γερμανίδα γιαγιά, και ασυνήθιστη ευκολία στην πρίμα βίστα. Ο τόνος της ήταν εκπληκτικός. Πολύ ιδιαίτερο βιμπράτο: το δάχτυλό της στη χορδή κινιόταν τόσο αργά που ο ήχος που έβγαινε θύμιζε φλάουτο. Δεν είχε ανάγκη από ίματζ τo ταλέντο της, και το κυριότερο, από πού θα ’ξερε τον Σκαλκώτα μια δεκαπεντάχρονη Σουηδέζα απ’ το Γκέτεμποργκ, αν δεν ήταν στ’ αλήθεια εγγονή του;

[…]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: