Εκ των υστέρων–7 Περικοπές (2)

§1 Το υπέρτατο δράμα της πραγμάτωσης του Αιωνίου εντός του Πεπερασμένου –και αντιστρόφως– αναπτύσσεται προς τις τρεις εκείνες κατευθύνσεις της συνείδησης του χρόνου, που τόσο λάτρεψαν οι Ρομαντικοί: προς το παρελθόν ως νοσταλγία ενός χρυσού εντεύθεν, προς το μέλλον ως θέαση ενός σκοτεινού επέκεινα και προς το παρόν ως επιστροφή στο ένδοξο ενταύθα του κειμένου.

§2 Πρόκειται για τη μετάβαση από τον φυσικό, πεπερασμένο χρόνο στον μεταφυσικό• για την ανάπτυξη του Απόλυτου στη διάνοια του υποκειμένου• για την αναπαράσταση της Ουσίας στο χρονικά προσδιορισμένο έδαφος του ποιήματος, το οποίο καρπούται –μέσω του Λόγου– το δικό του μέρισμα στην αιωνιότητα. Κάποτε, το πιο πάνω φαινόμενο καλείται αναγνωστική συνείδηση.

§3 Το ποίημα είναι ήδη μια λειτουργία μετοχής στο Ιερό.

§4 Υπό τη σκέπη μιας ιδιαίτερης πίστης: πως η παράσταση του αισθητού κόσμου συνιστά τη μόνη οδό από την οποία ο δημιουργός μπορεί να διανύσει τη μέσα απόσταση του ποιήματος. Και όχι αντιστρόφως.

§5 Παρά τη ροπή του προς την εσωτερική αταξία, ο αναγνώστης δεν δέχεται έναν χαώδη κόσμο. Απαιτεί πάντα ένα κέντρο ως αποχρώντα λόγο της σκέψης του. Κι αυτό το κέντρο χρειάζεται τον Μύθο.

§6 Επί σκηνής του κόσμου: ο άνθρωπος – να υποδύεται τον Άνθρωπο. Το προσωπείο επινοεί εκ νέου μια μυθολογική γλώσσα.

§7 Όπως σπαράσσεις την εικόνα του πατέρα εντός σου, για να σε κατατρύχει το φάσμα του με ακόμη σφοδρότερη φρίκη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: