Ένας Γενναίος Νέος Κόσμος (1)

Το αγαπημένο σου έπιπλο!
Για όλες τις ανάγκες
Όταν βουλιάζεις γίνεται καταφύγιο
Όταν χάνεσαι γίνεται τούνελ
Όταν σε ρουφά γίνεται υπόνομος

Σήμερα ο καναπές σου
Βρίσκεται σε σήψη
Κι εσύ
Ξαπλωμένος
Ακίνητος
Παρατηρείς
Τα ελατήρια
Να χοροπηδούν με τα σπόρια
Μέσα στο κόκκινο ρόδι

Πόσο περήφανος νιώθεις
Η μεγάλη κατάκτηση
Η μεγάλη ανησυχία
Ο μεγάλος συνωστισμός
Μετατοπίστηκαν από το κρεβάτι
Στις οθόνες που σε περιβάλλουν

Οι αντίρροπες δυνάμεις
Που παλεύουν μέσα σου
Για επικράτηση
Σε κόβουν στα δύο
Σε κλωνοποιούν
Κάνεις μόνον αυτό
Που θέλουν οι άλλοι
Άλλωστε δεν έχεις
Τίποτα δικό σου να πεις

Στην ουρά του μαύρου πιάνου
Η άπνοια συναντά τον υπνοβάτη χρόνο
Σκοντάφτει στο αδηφάγο ανθοδοχείο
Και το ρωτά:
«Αλήθεια, πόσα άνθη αφανίσατε σήμερα;»

Άλλο ένα πρωινό
Αποκοιμήθηκες στην πλήξη
Απολαμβάνοντας την αδράνεια
Κενός μέσα στο νέο πλαίσιο
Μήπως αναρωτήθηκες
Ποιο είναι το περιεχόμενο στο νέο πλαίσιο;
Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα :
Στην ιλιγγιώδη ταχύτητα της μοναξιάς
ή στη μοναξιά της ιλιγγιώδους ταχύτητας

Μόνο στον ύπνο σου
Φωνάζεις:
«Θέλω να μιλάω»
«Θέλω ν’ ακουμπάω
. . . τους άλλους»

Ακόμα και το χαρισματικό παιδί
Άλλαξε
Προσαρμόστηκε
Αφομοιώθηκε
Στον σκουπιδότοπο

Η γνώση όμως
Καταλήγει ασύμφορη
Και η ανοησία
Ανθεκτική
Ας σταθείς τουλάχιστον
Για ν’ απολαύσεις
Την επιστροφή στην
Άγνοια που
Αναπαύει
Το πνεύμα

Όλα
αποκρυπτογραφήθηκαν
Όλα
αποκωδικοποιήθηκαν
Τα χάρισες-
Τον εγκέφαλο
Το DNA
To υπογάστριο

Όμως δεν θέλεις άλλο
Να πονάς επειδή υπάρχεις
Δεν τις αντέχεις τόσες αλήθειες
Δεν αντέχεις να ζεις
Μια ζωή που δεν έχει πια μυστικά
Ούτε μικρά ούτε μεγάλα
Αδύναμος ν’ αντιδράσεις
Μέσα στην αταξία που μπαίνει σε τάξη-
Το μουγκρητό της τεχνολογίας
Οι φοβίες
Σε οδηγούν
Στο παιχνίδι
Σε μια γυάλινη σφαίρα

Και το βράδυ
Ανασαίνεις
Όταν μακάριος
Κολυμπάς μόνος
Στην ατομική γυάλα

Ο αριθμομάχος
Αδέσποτος
Περιφέρεται
Ανάμεσα σε λέξεις που μικραίνουν
Σε φράσεις που κονταίνουν
και ακτινοβολούν

Ο νάρκισσος
Απροστάτευτος
Περιφέρεται
Ανάμεσα σε ελιξίρια
Που υπόσχονται
Ομορφιά διαρκείας
Νιάτα διαρκείας
Πνευματική αδράνεια διαρκείας

Αυτός είναι :
Ένας Καλός Νέος Κόσμος

Αυτός έγινε:
Ένας Καλός Νέος Κόσμος
Ψεκασμένος με εντομοκτόνο
Που ανησυχεί και αναρωτιέται:

«γιατί εξαφανίζονται οι μέλισσες;»
«γιατί οι άνθρωποι έβγαλαν λέπια;»

Οι αποχρώσεις της εποχής «άλφα»
Αδιάφορες
Ανιστόρητες
Αγεωγράφητες
Απολιτίκ
Ασεξουέλ
Αλφα, άλφα, άλφα , άλφα
Α. α. α. α. α. α.
Αααααααααααααααααααα……..

Κι εσύ
Ακόμα προσπαθείς
Να φιλήσεις
Την ομίχλη στο στόμα

Σήμερα το βράδυ
Σωστά αποφάσισες
Άφησες έξω
άλυτο το Θεό σου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: