Υπερ-ποίηση ή αλλιώς Ένα γενναίο υβρίδιο

Ξεφυλλίζοντας μια σειρά βιβλίων που αναφέρονταν στην εξέλιξη της ποίησης μέσα στον χρόνο, ένιωσα την ανάγκη να φρεσκάρω στη μνήμη μου τους βασικούς ιστορικούς σταθμούς, προκειμένου να προσδιορίσω μ’ έναν τρόπο τα χαρακτηριστικά της εποχής που διανύουμε, χαμένοι και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων μέσα στην ασυναρτησία του μετα-μεταμοντερνισμού, για να διαπιστώσω στωικά και κοινότυπα ότι τελικά τίποτα δεν αλλάζει κι όλα τα ίδια μένουν.
Κατά τη διάρκεια, ή μετά από μια παγκόσμια κρίση, ο κόσμος οδηγείται σε έναν επαναπροσδιορισμό. Όμως για να επαναπροσδιοριστείς θα πρέπει πρώτα να μηδενίσεις. Ένα πελώριο RESET στέκεται ante portas και μας κοιτάει προκλητικά βαθιά μέσα στα μάτια. Και μετά; Τι θα συμβεί μετά το πάτημα του κουμπιού; Τι γίνεται μετά, όταν διασχίσεις την τρύπα του μηδενικού; Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για τη ζωή; Και ποια θα είναι η επόμενη ημέρα για την Ποίηση;
Ίσως για άλλη μια φορά η ιστορία επαναληφθεί σαν φάρσα, αφού ο δυτικός κόσμος έχει περάσει προ πολλού το κατώφλι της υπερπεζότητας, ενός, σύμφωνα με τον Εντγκάρ Μορέν, νομισματικού, χρονομετρημένου, καταθρυμματισμένου τρόπου ζωής και όχι μόνον τρόπου ζωής, αλλά και τρόπου σκέψης όπου οι τεχνοκράτες είναι αρμόδιοι για όλα τα προβλήματα. Σύμφωνα με τον ίδιο, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η εισβολή της υπερπεζότητας δημιουργεί την ανάγκη μιας υπερ-ποίησης.
Και ποια είναι αυτή η υπερ-ποίηση; Θα προκύψει ως το σωτήριο προϊόν, που σαν ένα άλλο πορτοκαλί σωσίβιο που θα μας πετάξουν, θα μας σώσει μετά από τις υπερβολικές δόσεις της υπερπροόδου, της υπερτεχνολογίας, της υπερκατανάλωσης, του υπερκορεσμού, της υπερκενότητας, της υπερεπιφάνειας, της υπερανίας, της υπερηλιθιότητας, της υπερανωμαλίας, της υπερδιαφθοράς, της υπεραστάθειας ή της υπερισοπέδωσης; Ή όλων μαζί;
Δεν είναι πολύ δύσκολο ν’ απαντήσει κάποιος αν ανατρέξει στις δύο βασικές ιστορικές επαναστάσεις της ποίησης: η πρώτη είναι ο ρομαντισμός, και κυρίως ο γερμανικός ρομαντισμός. Είναι η επανάσταση ενάντια στην εισβολή τα πεζότητας, του ωφελιμιστικού κόσμου, του κόσμου της μπουρζουαζίας, του κόσμου που αναπτύσσεται στις αρχές του ΧΙΧ αιώνα.
Η δεύτερη επανάσταση τοποθετείται στις αρχές του ΧΧ αιώνα
και είναι ο σουρεαλισμός. Η σουρεαλιστική ιδέα είναι ότι η ποίηση βρίσκει την πηγή της στη ζωή. Στη ζωή με τα όνειρα και το τυχαίο της. Επιχειρήθηκε λοιπόν η αποπεζοποίηση της καθημερινής ζωής ή αλλιώς η επανεισαγωγή της ποίησης στη ζωή. Ο Μπρετόν θέλοντας να συνδυάσει την επαναστατική πολιτική διατύπωσε το «αλλάξτε τον κόσμο» με τη σουρεαλιστική διατύπωση «αλλάξτε τη ζωή».
Μήπως λοιπόν η υπερ-ποίηση κάνει την εμφάνισή της ως ο αναρχικός γόνος της συνεύρεσης των δύο επαναστάσεων που προηγήθηκαν; Μήπως προκύψει ως προϊόν μιας τρίτης επανάστασης με τα γονιδιακά χαρακτηριστικά του μπαμπάκα και της μαμάκας;
Μήπως σωθούμε τελικά από τη στείρα υπερματαιοδοξία, από την ατάλαντη φιλαυτία, τον νοσηρό ναρκισσισμό, την εσωστρεφή εγωπάθεια, τον κατατονικό αυτισμό που λυμαίνονται ΚΑΙ το λογοτεχνικό χώρο ως άρρωστα σημεία άρρωστων καιρών;
Mήπως;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: