Υπερ-ποίηση ή αλλιώς ένα Γενναίο Υβρίδιο (σκέψη 2)

Παρακολουθώντας πριν λίγες μέρες τη συνέντευξη της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ στην εκπομπή Παρασκήνιο, που την ακολούθησε ως την Αίγινα, όπου συνηθίζει να περνά τα καλοκαίρια της, αυτή η τόσο χαρισματική και αυθεντική ποιήτρια, την οποία απεριόριστα θαυμάζω, εκτός όλων των άλλων ΚΑΙ για τη μεγάλη γενναιότητα με την οποία εκφράζει αυτό που σκέφτεται χωρίς φόβο και πάθος. Απομόνωσα λοιπόν ένα απόσπασμα της συνέντευξης της όπου όταν της ζήτησαν να μιλήσει για τη σχέση της με τη γραφή, έδωσε μια λακωνική αποστομωτική απάντηση, ότι «αν δεν έχεις μια πληγή, δεν έχεις λόγο να γρατζουνάς το χαρτί. Απλά ΖΕΙΣ».
Δεν ξέρω γιατί αλλά τα λόγια αυτά δεν έχουν σταματήσει να τριβελίζουν το μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες. Είναι γιατί η αλήθεια είναι τόσο ωμή, πονάει τόσο πολύ και γι’ αυτό συνήθως δεν είναι αρεστή. Είναι γιατί την αλήθεια αποφεύγουμε να την κοιτάζουμε στα μάτια. Η αλήθεια είναι η Μέδουσα που μας απολιθώνει, μας πετρώνει. Προτιμούμε λοιπόν να βλέπουμε με την τυφλότητα του ψέματος, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε εμείς, αλλά είμαστε όλοι αυτοί, ΟΙ ΑΛΛΟΙ.
Τι συμβαίνει λοιπόν με τους συγγραφείς και δη τους ποιητές; Μήπως δεν είναι αρκετά γενναίοι για να ζήσουν; Και τι είναι αυτό που φοβούνται; Μήπως τελικά φοβούνται να ζήσουν; ¨Η μήπως δεν έχουν πια ζωές για να ζήσουν και γράφουν για να βρουν τη χαμένη τους ζωή ή μήπως οι πολλαπλές ζωές που ζουν στο κεφάλι τους είναι αυτές που τους ανανεώνουν και τους αναζωογονούν με τη μυθιστορηματική εναλλαγή τους; Είναι λοιπόν η πραγματικότητα που μας ξεπερνά ή η τέχνη ξεπερνά την πραγματικότητα; Και όταν ξεπερνούμε την πραγματικότητα μήπως οδηγούμαστε σε μια υπερπραγματικότητα όπου αισθανόμαστε και ζούμε καλύτερα;
Γιατί ενδεχομένως είναι προτιμότερο να εισπνέεις αχόρταγα τις μεθυστικές αναθυμιάσεις της ψεύτικης και παραπλανητικής σαγήνης της δισδιάστατης υπερπραγματικότητας, παρά να διαχειρίζεσαι καθημερινά την ωμότητα της υπερπεζής τρισδιάστατης πραγματικότητας, που είναι κυρίως μια πραγματικότητα μη καλλιτεχνική και καθόλου μα καθόλου γοητευτική. Μήπως η επιλογή αυτή λειτουργεί για τον καλλιτέχνη ως ένας αυτόματος μηχανισμός επιβίωσης σε τοξικό περιβάλλον και μήπως είναι αυτή η υπερπραγματικότητα που θα μας οδηγήσει στην υπερποίηση;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: