Καμιά φορά οι άστεγοι…

Περίπλοκα τα πράγματα. Ναρκωτικά που ταξιδεύουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Γης και σε χιλιάδες τόνους παρά την απαγόρευση του εμπορίου τους. Χιλιάδες ανθρώπων που πέθαναν  από επιδημίες που ενέσκηψαν στις εκτάσεις όπου και κατοικούσαν.  Τυφώνες και πλημμύρες που αφήνουν τους ανθρώπους ασκεπείς στον τρόμο ενός θεριστή θανατηφόρου λυμεώνα. Χώρες που οι άνθρωποι τους χάνουν τα δικαιώματα τους ενώ νομίζουνε πως κατακτούνε περισσότερα.  Δεν υπάρχει πια χρόνος για ιδανικά για αξίες για επαφή με την πραγματικότητα για την ισχύ του νόμου. Ο λόγος και το πνεύμα (με την έννοια της λογικής και της υπέρβασης της αντιστοίχως) έδωσε την θέση του στην ύλη και την τυποποίηση της σκέψης. Η δράση συρρικνώθηκε. Το όνειρο χρίστηκε επικίνδυνο κ’ εξόριστο.

Η Ελληνική επικράτεια στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα σε μία εκδοχή της τόσο δυσοίωνη όσο να εύχεσαι μια άνωθεν κάθαρση που θα μας φωτίσει όλους και θα μας μάθει να χτίζουμε κόσμους από την αρχή. Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη ελευθερία. Το ψεύδος και ο δόλος είναι οι καπετάνιοι της παρακμής μας.  Της βαθιάς παρακμής των Ελλήνων και όσων μας οδήγησαν εδώ. Δεν υπάρχει φως στον κόσμο ετούτο της πτώσης αλλά ποτέ δεν πρέπει να υπήρξε πουθενά στη Γη τόσο πολύ σκοτάδι συγκεντρωμένο όσο στην Ελλάδα. Και δεν γραφώ για οικονομικές στατιστικές. Μιλάω για την αντιστοίχηση κάθε ιδέας με την ερμηνεία της ακριβώς αντίθετης της . Το θετικό ερμηνεύεται και αξιώνεται μονάχα με αρνητικές απαξίες. Ο συσχετισμός είναι μονόδρομος  και πάντα το αγαθό λογίζεται ως παράδοξο και νοσηρό.  Ο έξυπνος είναι ο δόλιος και υστερόβουλος. Η καλοσύνη είναι μουσειακό χαρακτηριστικό   που γεμίζει απελπισία εκείνον που χαρακτηρίζει. Τον καταβαραθρώνει στις εσχατιές της σιωπής. Σ’ ένα κόσμο που αποθεώνει την ύλη καμμιά δουλειά δεν υπάρχει για τα καημένα πνεύματα. Ο πάτος είναι για όλους μας και όλοι μας φτιάξαμε στην ουσία μια απύθμενη κάθοδο που μοναδική απολύτρωσή μας απ’ αυτή θα είναι απλά η παράκαμψη της κίνησης καθόδου.  Με τους νόμους τους θέλουν να αποκλείσουν το όνειρο και την ελπίδα. Την νοσταλγία της ουτοπίας. Τη φυγή. Θέλουν οι μοντέρνοι δηλωσίες ν’ αποκλείσουν οποιαδήποτε διακύμανση ταράσσει τη επιβεβλημένη φασιστική σιγή των συνανθρώπων μας. Μια λύση είναι να αναζητήσεις ζωή στις ποικίλες ετεροτοπίες έξω από τις Ελληνικές κοινωνίες. Να γίνεις άστεγος στα βασίλεια των πεζοδρομίων. Εκεί η νοσηρότητά τους δεν σε «πιάνει».

*Φωτογράφος του αστέγου είναι ο Lyobomir Bukov.

Advertisements

4 thoughts on “Καμιά φορά οι άστεγοι…

  1. «O έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Κύριε Κονδύλη αυτό είναι μια άποψη μου για τον κόσμο , πολλές φορές χάνω την πίστη μου στην προσπάθεια μου να δω ένα πιο φωτεινό δρόμο για μια κατ΄ αναλογία πιο δυναμική αλλαγή της πραγματικότητας. Πιστεύω στη δύναμη του γραπτού λόγου σε μεταφυσικό επίπεδο και σαν προσευχή. Είναι στο χέρι μας να μας ακούσουν εμπλουτίζοντας τον λόγο μας και διαδίδοντας τον με κάθε διαθέσιμο μέσο. Αφήνοντας το κείμενο να μπολιάσει πρώτα εμάς τους συγγραφείς κατέληξα στο συμπέρασμα πως οι ιδέες αν τους δώσεις χώρο, εσύ ο ένας , γίνονται πράξεις. Αναπόφευκτα γίνεσαι πρότυπο που μάλιστα ο άλλος θα προσέξει γιατί δείχνεις ένα δρόμο απόκλισης από τα ειωθότα.

    Αυτά σε γενικές γραμμές.

    Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον

    Φ.Θ.

  2. «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Πιστεύω στη μεταφυσική δύναμη του γραπτού. Τη στιγμή της δημιουργίας του λειτουργεί σαν προσευχή. Ας μην μας ακούσει κανείς, το σύμπαν , ο Θεός δέχτηκε όλη αυτή τη δημιουργική μανία που γεννά ένα κείμενο. Η αναπαραγωγή τέτοιων κειμένων παρόμοιων που γράφτηκαν λές ύστερα από ερώτηση κάποιου δημοσιογράφουμ επί του θέματος της αντιστροφής των αξιακών ερμηνειών είναι το τεκμήριο της ύπαρξης κάποια αταξινόμητης μορφής επικοινωνίας ανάμεσα στους δημιουργούς. Ας μην πάμε πολύ μακριά δείτε για παράδειγμα σ’ αυτό το μπλοκ το κείμενο του Γιάννη Αντιόχου. Αγνοούσα την ύπαρξη του , υπάρχει συγγένεια όμως. Δεν φοβάμαι ποτέ ότι θα είμαι μόνος μου στα διαβήματα μου. Η φωνή μου είναι φωνές των άλλων και σίγουρα ακούγονται. Τις διαβάζει ο αναγνώστης και νιώθει πράγματα που πολλές φορές τον οδηγούν και σε μικρές δράσεις σύμφωνα και με τις πεποιθήσεις.

  3. Παράθεμα: Ας ξυπνήσουμε κάποια στιγμή!!! « Exploring Poetry (The Blog)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: