ACHERONTIA ATROPOS (3)

Πολύ κοντά στ’ απόβραδο ερχόταν προς το μέρος της πλατείας η Ζυράννα. Μία συλφίδα συγγραφέας καλλονή που έπιανε απ’ το σπίτι της τον βόμβο των φυλακισμένων των εντόμων και κατέβαινε στη γη σαν κάποια χθόνια θεά που φυλακίστηκε να ζει στο φως του μάταιού μας κόσμου. «Τσαλαβουτάς τα πόδια σου στα σκοτεινά νερά των πηγαδιών» ήταν μια παροιμία που ‘χε μοναχή της φτιάξει για καθέναν από τούτους τους παράξενους θαμώνες στο καφέ στο τέλος της πλατείας. Πριν φτάσει στους πενθούντες στο καφέ πλησίαζε πρωτίστως σε ακτίνα προς τη λάμπα. Άκουγε ανασαίνοντας ηδυπαθώς το φτερωτό μουρμουρητό και έπιανε κ’ εκείνη ίδια μονωδία και για το δικό της στόμα. Τραγούδαγε μαζί με τις εγκλωβισμένες μες στη λάμπα πεταλούδες. Ένα μινύρισμα που την ψυχή της έβαζε στο πένθος. Κατάσταση ιερή που έστελνε το πνεύμα της σε μια εξίσου ιερή αταραξία. Κάποια στιγμή περνούσε λίγο πιο μακριά απ’ τον τρελό τον συγγραφέα. Τότε εκείνος σηκωνόταν όρθιος και λαγγεμένος έλεγε σ’ αυτήν: «Ταξίδεψα σε ωκεανούς που κάθε τους σταγόνα ήταν χρόνος για να σε συναντήσω τελικά»* Εκείνη δεν τον άκουγε παραδομένη στον ρυθμό όσων υποτονθόριζε. Επιφωνήματα καημού που λέξεις δεν σχημάτιζαν. Μόνο ακατάληπτοι παρέμεναν λυγμοί που γέμιζαν τα σωθικά της μαύρη δεκτικότητα κ’ υπομονή για ‘κείνα που θα άκουγε όταν καθόταν στις καρέκλες στο καφέ. Ήταν μια ζωντανή μονάδα ανακούφισης του πόνου η Ζυράννα. Σαν έφτανε σ’ εκείνο το καφέ έπιανε ένα ένα τα τραπέζια τα με δάκρυα νοτισμένα και δίπλα στον κάθε θαμώνα έπαιρνε θέση για ν’ ακούσει τις σπαραξικάρδιες τους ιστορίες. Μπορούσε να ξημερωθεί εκεί για να προσφέρει αυτό που ένας μέντορας ζωής θα έκανε στον κάθε μαθητή του. Σαν τον σαμάνο έφτανε σε έκσταση και μες στους κοπετούς και οδυρμούς χανόταν. Στις ιστορίες των ανθρώπων. Μάζευε καθενός τα δάκρυα μέσα σε μικροσκοπικά βαζάκια ψέλνοντας τελετουργικά εκείνη τη φωνή της πεταλούδας. Έχανε μεθυσμένη απ’ τον πόνο του ανθρώπου τη συνείδηση. Γινόταν δεκτική και δυνατή στις δύστηνες τις ιστορίες των ανθρώπων του καφέ. Εκεί δίπλα στους τεθλιμμένους με συμπαθητική μία απάθεια και με νηφάλιο μέθη ή με αγάπη παρατήρησης τους έπαιρνε με συμβουλές μέρος των ωδινών τους. Την πλήρη ανακούφιση την έδινε όταν έφτιαχνε σαν φυσικό ένα περιβάλλον μέσα στο λογοτεχνικό της σύμπαν για να «ζήσει» έκαστος θαμώνας την παράλληλη ζωή του σαν κάποιος ήρωας της. Κάθε φορά που έγραφε για κάποιον απ’ αυτούς έγραφε και τις μαγικές της λέξεις με μελάνη ένα μείγμα των δακρύων του ανθρώπου και αίμα που τα κόκκινα φεγγάρια το στάζανε στη θάλασσα με πόνο που οι άνθρωποι σαν άλλοτε την ομορφιά τους πια δεν θαύμαζαν. Αυτή ήταν η λύση της απαλλαγής απ’ το καταραμένο στοίχειωμα του πόνου στην αληθινή ζωή τους των ανθρώπων. Ήταν η κύηση κι ο τοκετός για τη Ζυράννα βάναυσα. Μα σαν η ιστορία ολόκληρη γεννιόταν έβλεπε ότι όλα ήταν όμορφα κι ένιωθε αγαλλίαση.

*Παράφραση γνωστής πρότασης στο «Ντράκουλα» του Μπραμ Στόουκερ.

Advertisements

4 thoughts on “ACHERONTIA ATROPOS (3)

  1. Σχολιάζω τι; Τι πρέπει τώρα να γράψει ένας ποιητής για κάποιον που εκθέτει τον εαυτό του με τούτο το ευφυή μεταμοντέρνο μαγικό ρεαλισμό (έτσι το νιώθω να το περιγράψω).
    Ίσως το μπράβο και το συνέχισε κάποιοι να το νομίσουν ακόμα και προσχεδιασμένο, εγώ όμως θα σου ζητήσω σα να ήσουν ένας ζωγράφος, κάποια στιγμή αν τυχόν και γνωριστούμε, να με αποτυπώσεις σε δυο τρεις σελίδες με τη γραφή σου! Είθε και Αμήν!

  2. Πολύ συγκινητικό το σχόλιο σου. Ένα ποίημα. Μπράβο στους ανθρώπους που εξακολουθούν να μας συγκινούν. Μπράβο στη Ζυράννα που είναι σπουδαία και το γνωρίζω καλά, και μπράβο σ’ εσένα που δίνεις κουράγιο στους δημιουργούς. Δεν κρύβω πως στην εποχή αυτή τα δικά μου φτερά , αυτά που κρατούσα για την τέχνη, βυθίστηκαν στη πίσσα των νταβατζήδων της τέχνης. Λατρεύω την τέχνη και χωρίς φτερά.
    Επειδή υπάρχει ο αναγνώστης , ο φίλος , ο άνθρωπος , η φύση. Όλα αυτά και όλοι μιλάνε στη γλώσσα που αγαπήσαμε. Την γλώσσα της τέχνης. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην οικονομία και τη νομιμοποίηση της ασυδοσίας με τον Μαμμωνά. «Εύγε» σ’ αυτούς τους μεγαλόσχημους τιποτένιους που κινούνται σαν να ‘ναι η τέχνη προσωπική τους υπόθεση .

  3. οτι έχει γίνει έγινε για καλό και τώρα πάει έφυγε… δεν υπάρχει.
    Ασχολήθηκα με την ποίηση από τα 17 μου αλλά εξέδωσα στα 33 μου. Αυτό που τονίζεις και καταδεικνύεις στην απάντησή σου παραπάνω με έκανε να σταματήσω με τη βία να γράφω, να σιωπήσω για δέκα χρόνια. Είπα δεν θα γράψω τίποτα αφού για να βγάλω εκείνο το πρώτο βιβλίο ειδικά εκείνη τη δεκαετία ήταν θέμα αποκλειστικά ενός πάρε – δώσε. Φαντάσου τα υπόλοιπα…
    Τώρα όμως βλέπω πως καλά έγινε και σιώπησα γιατί ήμουν ώριμος να βγάλω βιβλίο στα 32 μου και δεν μετάνιωσα για τίποτα.
    Παρόλα αυτά ομολογώ και εξομολογούμαι πως στην τέχνη χρειάζεται ταλέντο αλλά και άστρο. Ναι άστρο. Αφού το πρώτο βιβλίο μου είχε το άστρο πάνω του να πάρει οκτώ κριτικές παντού στα μεγάλα έντυπα και ακολούθησαν και τα υπόλοιπα. Δεν είναι μόνο το ταλέντο είναι το αστέρι του καθενός μας. Μην υποτιμάς την τύχη του καθενός, είναι σημαντική ή καλύτερα να προσμετράς και την τύχη.
    Πάντως κ. Θαλλασινέ είστε έξοχος υπηρέτης της τέχνης που επιλέξατε και να έχετε εμπιστοσύνη στο ψυχικό κριτήριο που διαθέτω.

  4. Πολύ ωραία και αξιολογη αυτή η ανάρτηση αλλά και ολόκληρος ο ιστοχώρος.
    Υπαρχουν σκηνες και καταστασεις που παρερμηνευονται ιδεες και αποσπασματα που προκυπτουν μεσα απο αυτες.
    Μια ποιητρια συγχρονη της ελληνικης σκηνης ειναι και η Δουτσίου Σίσσυ που οι λέξεις της ειναι σιγουρα δυνατες και ετοιμες να σκισουν τα δεδομενα μιας πολιτικης πραγματικοτητας.Ποιηματά της υπάρχουν εδω¨
    http://ecstaticpoetrysemeli.blogspot.com
    Ελπίζω να συνεχίζει να ανεβάζει καινούργιες αναρτήσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: