Θεσσαλονίκη μέσα έξω

Επισκέπτης ή κάτοικος. Μπαγιάτης Θεσσαλονικιός, περαστικός φοιτητής. Χωμένος στο κέντρο ή τις συνοικίες. Τούμπα, Χαριλάου, Δενδροπόταμος, Εύοσμος, Καλαμαριά. Τσιμισκή, Μητροπόλεως, Πανεπιστήμια. Αγίου Δημητρίου, Κασσάνδρου. Κάστρα και Συκιές.

Η Θεσσαλονίκη αλλάζει πρόσωπο κάθε πενήντα μέτρα. Προκαλεί πολλά και αντικρουόμενα αισθήματα. Όπως με τους γονείς ή τα παιδιά σου. Τους αγαπάς, αλλά το μάτι σου συχνά γυρίζει ανάποδα.

Όλα εξαρτώνται από τον παρατηρητή. Από ποια θέση στέκεται και κοιτά. Με τι σκοπό. Να μείνει ή να φύγει; Να λαχταρίσει ή να σιχαθεί;

Κοίτα.

Το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης, την παραλία της. Λαμπικαρισμένη στο πρωινό φως. Το Επταπύργιο. Βοά ακόμα η φυλακή. Το ρέμα της Πανεπιστημίου με τη βροχή ως το γόνατο. Τα σινεμά του κέντρου. Τα μπαρ, τα ξενυχτάδικα. Μπορεί να πεις, αυτή η πόλη ξέρει να γλεντάει. Το έχουμε πουλήσει αυτό, κυρίως στους Αθηναίους. Ερωτική πόλη, κουτσομούρα και μυδοπίλαφο. Όσοι έρχονται για την έκθεση ή το φεστιβάλ παραμυθιάζονται και φεύγουν φορτωμένοι αναμνήσεις.

Αυτοί που μένουν όμως; Αυτοί που ζουν την πόλη όχι ως σκηνικό του Δαλιανίδη, αλλά ως καθημερινότητα. Όσοι τελειώνουν τις δουλειές στο άψε σβήσε, γιατί κυκλοφορούν με τα πόδια – και το κέντρο είναι όλο όλο μισή ώρα γρήγορο περπάτημα. Όσοι ψωνίζουν από τη Μοδιάνο τα Σάββατα. Όσοι θάβουν γονείς, γεννούν παιδιά, έχουν αρχαίους φίλους στην πόλη. Όσοι την έχουν δει, την ώρα που χαράζει το πρώτο φως. Όσοι έχουν περπατήσει τη Δημητρίου Γούναρη Δεκαπενταύγουστο, με καύσωνα. Όσοι έχουν σταθεί στα επείγοντα του νοσοκομείου Γεννηματάς, μασώντας τα πετσάκια απ’ τα χείλια τους. Όσοι έχουν φιληθεί σε κάποια γωνιά. Όσοι έχουν καθίσει στο παγκάκι του Ντορέ. Όσοι έχουν τραγουδήσει με φωνή έξω από το παλιό Ρώσικο μαιευτήριο, έχουν γελάσει με χάχανο στη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ. Όσοι θυμούνται το σεισμό του ’78, τα χιόνια του ’88, την ανεμοθύελλα του ’96, τη φωτιά στο Σέιχ Σου. Όσοι ανακαλούν με λεπτομέρειες κοπάνες και πάρκα, έρωτες που άρχισαν και τελείωσαν, και όλοι τελικά επέζησαν.

Όσοι ζουν την πόλη και το χνότο της, μπορεί να τη βρίσκουν στενόκαρδη, κάποιες φορές πνιγηρή. Αγαλλιούν ή γκρινιάζουν για το βαλκάνιο προφίλ. Την παρατούν ή κάθονται ως το τέλος. Θεσσαλονίκη δεν είναι βυζαντινές εκκλησιές, φρεντουτσίνο στο Θερμαϊκό και Λευκός Πύργος.

Μια πόλη είναι οι άνθρωποι, το κέφι, το ζόρι, η παράνοιά τους. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια γι’ αυτούς που έρχονται, βλέπουν και φεύγουν, με το χαμόγελο της νοσταλγίας. Πάντα, εξ αποστάσεως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: