Συγγραφικό αντάρτικο

Τα μεσοδιαστήματα από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο μοιάζουν με διαστήματα τεμπελιάς. Δεν είναι. Χρειάζεται χρόνος για να εκπνεύσει το προηγούμενο βιβλίο. Περνά μια περίοδος φαινομενικής νηνεμίας, σχεδόν εορταστική, με ταβανοθεραπεία, βόλτες, άδολα διαβάσματα. Όμως η μηχανή παραμέσα δουλεύει. Καταγράφω ιδέες, εικόνες, σκέψεις, σχέδια. Ελάχιστα από αυτά θα χρησιμοποιηθούν στο τέλος.

Όταν μπαίνω σε ένα βιβλίο, δουλεύω καθημερινά αρκετές ώρες. Οι πέντε περίπου από αυτές, συνήθως πολύ πρωινές, είναι καθαρό γράψιμο. Οι υπόλοιπες είναι «υψηλή κομμωτική», ανάγνωση και διόρθωση των γραμμένων, σκέψεις και σημειώσεις. Επειδή η μονοφαγία μού πέφτει βαριά, έχω παράλληλες ασχολίες: βιβλιοκριτικά κείμενα για την εφημερίδα, παραγγελίες διηγημάτων, ακόμα και αυστηρά επιστημονικά κείμενα φιλολογικού περιεχομένου, ο,τιδήποτε μπορεί να με ξελασκάρει και να με ξεστρατίσει. Αυτά τα διαλείμματα αποδεικνύονται σωτήρια: επιστρέφω στο μυθιστόρημα με κρύα καρδιά και καθαρό μάτι. Βέβαια όλο αυτό είναι μια ανισόρροπη τραμπάλα – όμως η ανισορροπία αυτή με ηρεμεί και με θρέφει.

Μια άλλη συγγραφική εμμονή μου είναι οι επάλληλες, μέχρις εξοντώσεως, γραφές. Δουλεύω μονομανιακά (σαν σπαστική απουσιολόγος) τη λέξη, τη στίξη, τη φράση, τη δομή, το αφηγηματικό μοντάζ. Στο διάστημα της πρώτης γραφής ζω σχεδόν έγκλειστη. Το γραφείο μεταμορφώνεται σε κουκούλι. Βέβαια, όλα αυτά π.Γ. (προ Γιάννη). Απ’ τη στιγμή που γέννησα το γιο μου, η πόρτα του δωματίου έπαψε να κλειδώνει, ο Γιάννης θέλει, συχνά και επιτακτικά, φιλί. Έμαθα –αναγκαστικά- να λειτουργώ σαν κομάντο. Έπαψα να περιφρουρώ τη συγγραφική μου ρουτίνα, γράφω οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Κάνω συγγραφικό αντάρτικο μέσα στη μέρα. Παλεύω με το χρόνο και το βιοπορισμό. Οι ώρες της συγγραφής δεν είναι πολυτέλεια, είναι ο τρόπος μου να ζω τη ζωή μου – και τον υπερασπίζομαι, με νύχια και με δόντια.

Γράφω απευθείας στο φορητό. Είναι ο «Σημαδεμένος»: έχει ένα χτύπημα κάτω δεξιά, που του προσθέτει σκέρτσο και χαρακτήρα. Κρατάω φάκελο με τις επάλληλες γραφές, τυπώνω, διαβάζω όρθια και φωναχτά, διορθώνω με μολύβι πάνω στα γραμμένα.

Η επιμέλεια του κειμένου είναι μέρος της δουλειάς: το κείμενο στέλνεται πρώτα στην επιμελήτριά μου (η ίδια από το πρώτο μου βιβλίο, η Ελένη Μπούρα, με μάτι λεπίδι και ιαματική ειλικρίνεια) και στη συνέχεια σε έναν δύο αναγνώστες, που εμπιστεύομαι την κρίση τους. Διαβάζουν και κάνουν τις παρατηρήσεις τους. Τσινάω, είμαι θερμοκέφαλη. Περνούν μέρες, κρυώνει η αντίδραση, ξαναμπαίνω στο κείμενο, εντοπίζω τις τρύπες. Δουλεύω προσανατολισμένα, με βάση συγκεκριμένες παρατηρήσεις, τις οποίες έχω ενστερνιστεί. Όταν παραδίδω το κείμενο στον εκδότη μου, το έχω (σχεδόν) σιχαθεί.

Advertisements

6 thoughts on “Συγγραφικό αντάρτικο

  1. Αν δεν υπήρχε η σημείωση π.Γ. θα είχα αυτοκτονήσει ή θα είχα τυπώσει τη φωτογραφία για να την τοποθετήσω στο κεφαλάρι του κρεββατιού για να έχω κάτι να προσεύχομαι (ή έστω να παραδειγματίζομαι) κάθε βράδυ και κυρίως πρωί.
    Το βιβλίο όταν έχει εκδοθεί το ξαναδιαβάζεις;
    Τις κοινωνικές υποχρεώσεις που πέφτουν πάνω ακριβώς στο σημείο που έχεις βουτήξει μέχρι το λαιμό και θέλεις μόνο στιγμές για να πνιγείς πως τις αντιμετωπίζεις;
    Τους υπόλοιπους (εκτός Γ.) που προσπαθούν να σου μιλήσουν για να σε ενημερώσουν για την επόμενη συνάντηση γονέων ή τη συνταγή φαρμακείου που λείπει το ΑΜΚΑ τους ακούς, τους βλέπεις;
    Την υπόλοιπη δουλειά που κάνεις για λογαριασμό άλλων κατ’ αρχήν για να πληρώνονται οι λογαριασμοί (και δικοί σου και άλλων) την εχθρεύεσαι, την αφομοιώνεις ή τη βάζεις στο flight mode;
    Μπορείς να θυμηθείς πόσους ανθρώπους βλέπεις κάθε μέρα και πόσες καλημέρες είπες;
    Συγγνώμη για την αδιακρισία, από προσωπικό ενδιαφέρον ρωτάω. Η μοναξιά της γραφής δε μοιράζεται, τα συναισθήματά της όμως μπορούν να μοιραστούν. Για να καταπολεμηθούν ευκολότερα μέσα στην ψυχολογία της μάζας. Της γραφικής μάζας.

  2. Συγνώμη για τον ενικό. Ξεχάστηκα στην πρώτη γραφή και δεύτερη δεν υπήρξε…

  3. Σοφία, εξαιρετικό κείμενο. Σε νοιώθω 99 στα 100! Φιλιά!

  4. Αγαπητέ Δημήτρη,

    η ανισόρροπη τραμπάλα ανάμεσα στο βιοπορισμό και τη συγγραφή είναι παράξενο πράγμα. Καθένας βρίσκει τις -εφήμερες- ισορροπίες του. Το «συγγραφικό αντάρτικο» με δίδαξε στην πράξη πως η καθημερινότητα δεν υποκύπτει σε μεγαλεπίβολους συγγραφικούς προγραμματισμούς. Κομάντο, λοιπόν. Η καθημερινότητα γύρω ωρύεται, όμως μπορεί να μετατραπεί σε συγγραφική καύσιμη ύλη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μετακινήσουμε μισό πόντο το βλέμμα από τη δεδομένη οπτική μας γωνία.

  5. Το γράψιμο δεν θέλει τη μοναξιά, τον έναν. Θέλει τον έναν ανάμεσα σε πολλούς. Αν η καθημερινότητα γύρω ωρύεται, ωρύεται και η φωνή μέσα. Είστε ευτυχείς μέσα σε αυτό το όργιο συνύπαρξης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: