[1]

Παλιά, έγραφα από ανάγκη.

Σχεδόν αυτιστικά. Συχνά, όταν δεν κατάφερνα να πω αυτά που ήθελα τα έγραφα. Και μετά τα έδινα. Σε αυτόν που δεν είχα μπορέσει να τα πω. Ή σε αυτούς. Από ερωτικές εξομολογήσεις μέχρι βρισίδια. Ή και ανάληψη ευθυνών. Ή και ανακοίνωση αποφάσεων.

Υπάρχει ένα διήγημα του Μπορίς Βιαν, δε, που το είχα κάνει Βίβλο μου. Αφηγείται την ιστορία ενός επιβάτη σε ένα τραίνο ο οποίος δεν μιλά. Οι συνταξιδιώτες του, θέλουν να τον κάνουν πάση θυσία να μιλήσει. Να τους μιλήσει καταρχήν. Αλλά εκείνος δεν μιλά. Όχι για κάποιον άλλον λόγο αλλά γιατί το μόνο που θέλει είναι να κοιτά έξω αλλά και επίσης απλά δεν έχει όρεξη να μιλά. Απλά δεν θέλει να μιλά. Τελικά, τον κόβουν σε κομμάτια. Τον σφάζουν ζωντανό. Τον γδέρνουν. Πάρα πολύ μου είχε αρέσει αυτό το διήγημα. «Το ταξίδι στο Χονοστρόφ» είναι ο τίτλος του. Από την συλλογή «Ο έρως είναι τυφλός».

Η τελευταία φράση του διηγήματος, αφού του έχουν κόψει τον ένα γλουτό, είναι «Δεν είμαι και πολύ ομιλητικός, ε;»

Σε αυτό, προσευχόμουν, κάθε βράδυ. Κάθε νύχτα. Και φοβόμουν. Μην έρθει κανείς και με γδάρει. Μην με αναγκάσει με βασανιστήρια να πω τη γνώμη μου. Να διατυπώσω. Να έχω άποψη. Οπτική γωνία. Θέση.

«Στη χώρα της Πολιτικής τον αγνώμων τον εξοστρακίζουν!»

«Ξέρετε…»

«Σκασμός! Δεν έχει ξέρετε! Να σταθείς! Να προτάξεις! Να αντιπαρατεθείς!»

«Όχι… δεν είναι πως δεν…»

«Φοβάσαι!»

«Όχι δεν φοβάμαι… απλά…»

«Φοβάσαι! Δειλέ!»

Κι έτσι, πάντα σώπαινα. Και σωπαίνω.

Συχνά τους κοιτάζω να τρώνε. Διατυπώνοντας. Συχνά τους κοιτάζω να μιλούν, μασουλώντας. Πάντα με άπειρες γνώμες.

Δεν έχω άποψη σχεδόν για τίποτε. Να αφηγηθώ μπορώ. Σχεδόν τα πάντα. Ότι βλέπει η κάμερά μου. Σχεδόν τα πάντα δηλαδή. Ευρυγώνια, με τηλεφακούς, με μικρές φράσεις ή με μεγάλες, με φακούς φυσιολογικής όρασης στο ύψος του ματιού δηλαδή. Σχεδόν ποτέ με χρωματικά ή πολωτικά φίλτρα και άρα σχεδόν ποτέ με τα «σαν» των παρομοιώσεων. Ε το έχω το ντοκιμαντέρ, το είχα από πάντα. Αλλά άποψη δεν έχω. Συγγνώμη. Κέντρα βάρους μπορώ να εντοπίζω είναι η αλήθεια. Όπως και τις χρυσές τομές ή ενός κάδρου ή μιας δραματουργίας, αλλά θέση; Σχεδόν ποτέ…

Οπότε; Τώρα; Να γδυθώ; ‘Η θα με μαστιγώσετε έτσι με το μπλουζάκι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: