Οι γάτοι της Ακρόπολης

Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό και αξίζει να το προσέξουμε, είναι κατά τη γνώμη μου Οι γάτοι της Ακρόπολης του Οράσιο Καστίγιο. Είναι ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός, όχι μόνο επειδή τα ποιήματα του Οράσιο Καστίγιο εκδίδονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, αλλά και επειδή πρόκειται για μια έκδοση των ίδιων των εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου. Πράγμα σημαντικό και ελπιδοφόρο στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Μια ιδιαίτερα φροντισμένη, απλή και καλαίσθητη έκδοση, σε χαμηλή τιμή, περιλαμβάνει ποιήματα από διάφορες συλλογές του σημαντικού Αργεντινού ποιητή, έξοχα μεταφρασμένα από τον Χαράλαμπο Δήμου.

Ο Οράσιο Καστίγιο έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, χωρίς να προλάβει δυστυχώς να δει κάποιο βιβλίο του μεταφρασμένο στην Ελλάδα, με την οποία είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση. Λάτρης της χώρας μας και της ελληνικής ποίησης, ο Καστίγιο έμαθε ελληνικά και μετέφρασε στην Αργεντινή σημαντικούς έλληνες ποιητές, ανάμεσα τους τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Ζώντας μακριά από τον δηλητηριασμένο αέρα της σημερινής Ελλάδας, στην ωραία παραθαλάσσια πόλη Mar del Plata της Αργεντινής, ο Οράσιο Καστίγιο αγάπησε την Ελλάδα κοιτάζοντάς την μέσα από τον καθρέφτη της ποίησης και αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη μετάφραση και τη διάδοση του έργου των σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Δουλεύοντας με ανιδιοτέλεια, ευγένεια και αφοσίωση, άφησε μια σειρά αξιόλογων μεταφράσεων, καλλιεργώντας παράλληλα και το δικό του σημαντικό ποιητικό έργο. Ας είναι αυτό τα μικρό σημείωμα αφιερωμένο στη μνήμη του και ας κλείσει με ένα μικρό δείγμα της υψηλής ποιητικής του τέχνης.

Οράσιο Καστίγιο

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΣ

Από δω και πέρα, κάθε μίλι που θα πλέω δυτικά θα με απομακρύνει απ’όλα. Χάθηκαν τα σημάδια της ζωής: ούτε ψάρια ούτε πουλιά ούτε σειρήνες, ούτε μια κατσαρίδα να στριφογυρίζει στην κουβέρτα. Μόνο νερό και ουρανός, ο κατεστραμμένος ορίζοντας, η θάλασσα, που λέει όπως κι εγώ το ίδιο τραγούδι πάντα. Ούτε ψάρια ούτε πουλιά ούτε σειρήνες, ούτε κι εκείνη η παράξενη κουβέντα στη σεντίνα που πιάνει τ’ αυτί τις ώρες της κάλμας. Μόνο νερό κι ουρανός, το κύλισμα του χρόνου. Τη νύχτα, τ’αστέρι Ατσερνάρ βγαίνει στην πλώρη∙ ανάμεσα στ’άρμενα, ο Αλδεμπαράν∙ στα δεξιά, λίγο πιο πάνω απ΄τον ορίζοντα, ο Αιγόκερος. Τότε μαϊνάρω, κοιμάμαι. Και το τίποτα έρχεται γλυκά για να φάει απ’το χέρι μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: