[2]

Κρατάω στα χέρια μου μια φωτογραφία. Ένα μικρό κοριτσάκι που χαϊδεύει στοργικά μια μεγάλη κούκλα. Αυτό το κοριτσάκι είναι η μητέρα μου. Ή μάλλον είναι αυτή που έπειτα από μια σειρά μοναδικών και ανεπανάληπτων συμπτώσεων, πρόκειται να γίνει η μητέρα μου. Για την ώρα όμως, τίποτα απ` όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Βρισκόμαστε ακόμα στην Αθήνα του 1948.

Κρατάω στα χέρια μου μια φωτογραφία. Στέκομαι για μια ακόμα φορά σιωπηλός απέναντι στο μεγάλο αίνιγμα του χρόνου και της ζωής. Η συγκίνησή μου δεν προέρχεται τόσο από την προσωπική μου σχέση με το εικονιζόμενο πρόσωπο. Περισσότερο έχει να κάνει με κάτι άλλο: με την ιδέα που αυτή η φωτογραφία μου υποβάλλει για τον εύθραυστο παράδεισο, για τον γυάλινο κόσμο της παιδικής ηλικίας. Βρισκόμαστε, το είπα ήδη, στα 1948. Εποχή εμφυλίου. Λίγο πιο πέρα απ` αυτό το παιδικό δωμάτιο, που σήμερα ξέρω καλά ότι έχει χαθεί για πάντα στην άβυσσο του χρόνου , ένας κόσμος ολόκληρος βυθίζεται αργά μέσα στη λάσπη και το αίμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: