Ακουγα…

Άκουγα ξανά κάποια παλιά τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου και σκεπτόμουν ότι παρά την απογοήτευση που ίσως προκαλεί σε κάποιους η σημερινή εικόνα του, ο άνθρωπος αυτός είναι πραγματικά μια μοναδική περίπτωση στα μουσικά πράγματα της χώρας. Στις δυο πρώτες του δεκαετίες, τις πιο γόνιμες δημιουργικά, έδωσε μια σπουδαία ποίηση. Σκεπτόμουν ακόμα πόσο επίκαιρο είναι και σήμερα ένα τραγούδι σαν την Παράγκα, για παράδειγμα. Ακούγοντάς το, φθάνει κανείς στο μελαγχολικό συμπέρασμα ότι σ` αυτή τη χώρα, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει. Στην πραγματικότητα, τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει. Το σκηνικό είναι το ίδιο: κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες, εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες’. Η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα και τότε και τώρα. Το μόνο που έχει αλλάξει, είναι ότι φυλλάδες που κόστιζαν ‘‘μιάμιση δραχμή’’ τότε, κοστίζουν σήμερα ενάμιση ευρώ. Κατά τα άλλα, όλα είναι όπως πάντα. Ακόμα και ‘‘ο χαφιές που μας ακολουθεί’’ στην πραγματικότητα δεν έπαψε να μας ακολουθεί ποτέ. Σήμερα βρίσκεται παντού, αόρατος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: