Παρασυρμένος…

Παρασυρμένος από ένα είδος νοσηρής περιέργειας, παρακολούθησα προχθες το βράδυ, όσο άντεξα, τη συνέντευξη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Μια βαθιά μελαγχολία με κατέλαβε ακούγοντάς τον.

Ιδίως όταν αυτοσυστήθηκε ως «πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς».  Σκεπτόμουν ότι αυτό το καλοστημένο θέαμα που είδαμε, δεν ήταν στην πραγματικότητα και τόσο καλοστημένο όσο έμοιαζε. Έμοιαζε περισσότερο με μια κάκιστη θεατρική παράσταση όπου οι ηθοποιοί, δημοσιογράφοι και πρωθυπουργός στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε καν το στοιχειώδες: να μάθουν σωστά τα λόγια τους. Σκεπτόμουν ακόμη εκείνα τα συγκλονιστικά λόγια από τον παλιό, σπουδαίο μονόλογο του Μπρεχτ, Η Εβραία. «Ας μην μιλάμε για δυστυχία, ας μιλάμε για ντροπή» .

Δεν ισχυρίζομαι καθόλου ότι οι εποχές και οι καταστάσεις είναι ίδιες. Λέω απλώς ότι θα έπρεπε να ακούσουμε αυτά τα λόγια του Μπρεχτ. Κάτι σημαντικό προσπαθεί να μας πει, κάτι που είναι σήμερα τόσο επίκαιρο όσο ήταν και τότε. Απέναντι σε αυτό το κακό θέατρο της πολιτικής με την πιο χυδαία έννοια του όρου, ας αντιτάξουμε το μοναδικό πράγμα που μπορεί ακόμα να μας σώσει: το αληθινό θέατρο, το θέατρο της ψυχής μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: