Γιατί αγαπώ τον Άντερσεν ή γράφοντας (και) για παιδιά [2]

Α, ευτυχώς! Είστε εδώ ακόμη…  Κρατήστε γερά τη σκάλα να κατέβω – το κατέβασμα είναι πάντοτε πιο δύσκολο. 

Ορίστε, είδατε; Σας το είπα πως δεν θα έπαιρνε πολύ ώρα. Μα φυσικά και δεν υπήρχε κάποιο τέρας εκεί πάνω – τα πατάρια το μόνο που έχουν είναι περιττά πράγματα, αναμνήσεις και κάποιες φορές και υγρασία. Τα τέρατα κατοικούν αλλού.

Αλλά κοιτάξτε τι βρήκα: ένα πληγωμένο αγγελάκι με μονάχα ένα φτερό! Μάταια αναζήτησα το άλλο. Δεν υπήρχε πουθενά – το πιο πιθανόν να το πετάξατε μαζί με κορδέλες και κόλλες περιτυλίγματος από δώρα αλλοτινών γιορτών, τα περισσότερα τώρα πια ξεχασμένα κι άχρηστα.  Σκέφτηκα, όμως, πως μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα, αν κρεμούσατε το αγγελάκι στο δέντρο… μπορεί και να γιατρευόταν. Κι αν δεν στολίσετε δέντρο, δεν πειράζει. Βάλτε τε το μπροστά στο παράθυρο να χαζεύει τα φωτάκια, ή κάτω από τον καναπέ. Πιστέψτε με, θα είναι ευτυχισμένο καρτερώντας το παιδί που θα το ανακαλύψει κάτω από τον καναπέ σας.

Μα όχι, εγώ δεν είμαι πια παιδί για να το πάρω. (Κάποτε ήμουν, όπως οι περισσότεροι τουλάχιστον – κι αυτό είναι το μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα). Το μικρό κοριτσάκι εκείνο το έχω αφήσει στο δικό μου πατάρι να παίζει  χαρούμενο στη λήθη. Ξέρω πως κάποτε, λίγο πριν το τέλος, θα έρθει εκεί δίπλα μου να μου κρατάει το χέρι και να μου ψιθυρίζει «μη φοβάσαι». Ως τότε όμως δεν έχω το δικαίωμα να του χαλάω το παιχνίδι. Ούτε και να το νοσταλγώ. Αν υποκύψω στον πειρασμό να το νοσταλγήσω τότε θα είναι σα να επιτρέπω στα σημάδια του χρόνου να περάσουν από έξω μέσα μου και να θολώσουν τη ματιά μου… και πια δεν θα μπορώ να κοιτάζω με την ίδια περιέργεια, αδιακρισία, οικειότητα κι έγνοια κάτω από τους καναπέδες, μέσα στους καθρέφτες και τις ζωγραφιές ή πίσω από τα κλειστά βλέφαρα των παιδιών (μου) όταν κοιμούνται.

Πέρασε ή ώρα, ας μην καθυστερήσω… Δε μένει τι άλλο να κάνω, για την ώρα τουλάχιστον, παρά να φύγω – σύντομα θα τα ξαναπούμε πάλι.

Στην τσέπη μου έχω το κουμπί που μου δώσατε (και το δεύτερο, εκείνο το  σπασμένο, φτερό από το αγγελάκι σας – ψέματα σας είπα πως δεν το βρήκα). 

Κι έτσι… θα έχω ιστορίες για όλο το χειμώνα.

Advertisements

One thought on “Γιατί αγαπώ τον Άντερσεν ή γράφοντας (και) για παιδιά [2]

  1. Μας είπες ψέματα ότι δεν το βρήκες ή μας λες ψέματα και το αγγελάκι τελικά βρήκες τον τρόπο που μας έλεγες να το γιατρέψεις;…

    Μακάρι να έχεις ιστορίες για όλο τον χειμώνα και για όλους εμάς.

    Ευχαριστούμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: