Συγγραφή 3 (ή 1986-87: Αγοραστική μανία)

Τίποτα τρομερό δε συνέβη κι έτσι είμαι εδώ για να συνεχίσω. Βρισκόμαστε ακόμα στο μακρινό 1986, είμαι 18 ετών, και τον επόμενο χρόνο θα φύγω για σπουδές στην Ιταλία. Εκείνη τη διετία μ’ έχει κυριεύσει μια αγοραστική μανία βιβλίων. Την ίδια ώρα οι βιβλιοθήκες του σπιτιού περιμένουν υπομονετικά στις θέσεις τους, σχεδόν ανέγγιχτες, σαν παροπλισμένα πλοία, αφού εγώ θέλω να χαράξω τη δική μου πορεία. 224 βιβλία μέσα σε δύο χρόνια λέει ο κατάλογος, τα περισσότερα αγορασμένα, στα διαλείμματα των Ιταλικών μαθημάτων που έκανα, από το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία, στην οδό Γραβιάς, εκεί όπου βρίσκεται ακόμα. Τότε βέβαια τα βιβλία ξεκινούσαν από 50 δραχμές κι αναλογικά με το κόστος ζωής ήταν πολύ φθηνά.

Tαυτόχρονα αγόραζα το Τέταρτο, το περιοδικό του Μάνου Χατζηδάκι (του οποίου δεν είχα συνειδητοποιήσει τότε το γιγαντιαίο «μέγεθος» και αφελώς νόμιζα ότι θα ζούσε αιώνια, αλλιώς ίσως είχα επιδιώξει να τον γνωρίσω…) Σ’ ένα τεύχος θυμάμαι δινόταν δώρο το βιβλίο του Αρένας «Ο Σελεστίνο πριν την αυγή» ενώ σε συνέχειες διάβασα τη «Φανέλα με το εννιά», του Μένη Κουμανταρέα. Λίγο καιρό πριν, χάρη σ’ ένα φίλο του πατέρα μου, γεμάτο ζωή και πρόωρα χαμένο, είχα γνωρίσει τον Μαρκές (στο peak της δόξας του τότε όπως φαντάζεστε ή γνωρίζετε) και φυσικά επεκτάθηκα και στον Μπόρχες και τους Λατινοαμερικάνους. Ένα βιβλίο που μου έχει μείνει, εκτός από τα αριστουργήματα των προαναφερθέντων, είναι το «Ο έκθετος» του Χουάν Ζοζέ Σαέρ (Χατζηνικολή).

Ποια ονόματα να πρωτοαναφέρεις από διακόσια και βάλε βιβλία; Πρώτα πρώτα αξίζει μια μνεία στις εκδόσεις Άγρα και στον Ανδρέα Αποστολίδη που τότε έφεραν το αστυνομικό μυθιστόρημα στη θέση που του αξίζει: Χάμετ, Κρίστι, Τσάντλερ (πήγα να γράψω Μάρλοου) και θα συνεχίσω με τα βιβλία και τους συγγραφείς που λάτρεψα και συχνά με συνοδεύουν ακόμα στους προβληματισμούς μου, συγγραφικούς ή υπαρξιακούς… Ο Πρεβέρ είναι μια αγάπη που δε σβήνει, ο «Γηρευτής του χρυσού» του Λε Κλεζιό, ο Μισέλ Τουρνιέ, ο Κάφκα, «Η έρημος των Ταρτάρων» του Μπουτζάτι, Σελίν, «Το άρωμα», Τσέχοφ… (Γίγαντες της λογοτεχνίας που αισθάνομαι ότι «χάνουν», έτσι ριγμένοι στην οθόνη…

Κι επιτέλους σταματώ να σνομπάρω τους Έλληνες: Καζαντζάκης, Χουλιαράς, Νίκος Δήμου, Αμπατζόγλου, Μαυρουδής… και φυσικά η Ελληνική ποίηση. Εκείνη που είχε προηγηθεί με τους σουρεαλιστές «μου»: Ελύτης, Εμπειρίκος, Εγγονόπουλος και η λίγο πιο σύγχρονη: Δενέγρης, Ασλάνογλου, Χρονάς…

(ίσως ζω και συνεχίσω)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: