Συγγραφή 4 (Η Ιταλία)

Αν διαβάζετε αυτές τις γραμμές σημαίνει πως κατάφερα κι έστειλα το κείμενο. Από το Σεπτέμβριο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1994 έζησα στην Ιταλία σπουδάζοντας Φιλοσοφία. Αυτή είναι μια περίοδος που με σημάδεψε σαν άνθρωπο και ακόμα περισσότερο σαν συγγραφέα. Η δική μου νιότη σμιλεύτηκε εκεί, σε μια μικρή πόλη του ιταλικού νότου. Οι λογοτεχνικές μου αναγνώσεις μοιραία περιορίστηκαν λόγω των μαθημάτων και της ξένης γλώσσας. Αν μπορούσα να συμπυκνώσω σε λίγες γραμμές τι ήταν εκείνο που ένιωθα στην Ιταλία θα το παρομοίαζα με ένα spleen που σου γεννούσε αυτή η μικρή μεσαιωνική- μπαρόκ πόλη.

Διακρίνεται σε πολλά γραπτά μου αυτή η εικόνα της υγρασίας, της ομίχλης, του σιδηροδρομικού σταθμού, της παντέρημης και μελαγχολικής Κυριακής. (Και) αυτό ήθελα να δώσω στο πρώτο μου βιβλίο, το «αλκοόλ», ενώ στα μελλοντικά συγγραφικά μου σχέδια είναι μια σειρά μικρών ιστορίων, σπαράγματα της Ιταλίας, εικόνες και συναισθήματα που ένας συγγραφέας μπορεί να αιχμαλωτίσει. Μια σειρά μικρών ανάλογων ποστ υπάρχει στο μπλογκ μου με τον τίτλο «notti italiane». (Προσοχή αυτό που ακολουθεί ΔΕΝ είναι ποίημα, απλώς μου αρέσει αυτή η τυπογραφική μορφή –η οποία δεν ξέρω αν και πόσο θα χαθεί σ’ αυτή την πλατφόρμα).

Μισούσες τις Κυριακές, θυμάσαι;

Ερχόταν το μεσημέρι, τρώγαμε στη Μένσα

Κι έπειτα ήθελες έναν καφέ, οπωσδήποτε.

Συνήθως πηγαίναμε στο Πικαντίλυ

Μετά, η μακριά πορεία προς το σπίτι

με τα πόδια, απ’ τα στενά

συχνά έβρεχε

κι ήταν εκείνη ακριβώς η ώρα που σου ερχόταν εκείνος ο τρομερός πονοκέφαλος

εκείνος που δεν έσβηνε παρά μόνο με πολύ ουίσκι.

Αυτό που έπεφτε στο ποτήρι

όταν το ρολόι έδειχνε πέντε το απόγευμα

κι απ’ το ράδιο ακούγαμε παρτίτες

μπας κι είχαμε πιάσει το τοτοκάλτσιο

 Κυριακή έλεγες η χειρότερη μέρα

(Παρτίτες είναι οι partite, τα ματς δηλαδή…)

(φίλοι, ελπίζω να ζω για να γράψω τη συνέχεια…)

Advertisements

2 thoughts on “Συγγραφή 4 (Η Ιταλία)

  1. Ζωντανεύεις εικόνες παλιές, αναμνήσεις πικρές, μακρινές..άλλοτε ζοφερές κ πιο σπάνια ιλαρές. Βιώματα που μας συνοδεύουν συνειδητά ή υποσυνείδητα βάζοντας το δικό δικό τους λιθαράκι στην πορεία της ζωής μας. Χαίρομαι που διάβασα αυτές τις ‘γραμμές’. Ταυτίστηκα, αναπόλησα, μελαγχόλησα, βούτηξα στο συναισθηματικό βάθος των εμπειριών μας και κρυφογέλασα όταν επιβεβαίωσα πως, στη σύγχρονη κοινωνία που ζω (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), αισθάνομαι ακόμα, άρα υπάρχω…

  2. Τι ωραίο κείμενο Χαρά! Σ’ ευχαριστώ κι εγώ, αλλά φαντάζομαι κι όλοι αναγνώστε του μπλογκ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: