«Ο γενέθλιος δαίμονας» (Ο συγγραφέας και ο Genious)

Μπορεί να ζούμε σε έναν απομαγευμένο κόσμο μπορεί να μη μας συνέχουν οι κοινοί μύθοι, αλλά δεν έχουμε χάσει τη ικανότητα και την ανάγκη να επινοούμε ιδιωτικούς μύθους όπως και δεν έχουμε πάψει να ανήκουμε με διάφορους τρόπους σε παλαιότερους.
Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι όλες οι απαντήσεις υπάρχουν στα βιβλία. Όπως και στο Ι-Ching το κινέζικο βιβλίο των αλλαγών, αρκεί να ξέρεις τι να ρωτήσεις για να πάρεις την απάντηση. Ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη μου ξαναδιάβασα το δοκίμιο, «Genius, ο γενέθλιος δαίμονας» του Τζόρτζιο Αγκαμπέν και βρήκα υπό μορφή μύθου την απάντηση για το θέμα της παρουσίας του εγώ μέσα στην ποίηση. Αυτό το κείμενο αποτελεί κι ένα προσωπικό καλλιτεχνικό κρέντο. Μιας και χτες ήταν τα γενέθλιά μου ιδού ένα απόσπασμα:

«Οι Λατίνοι ονόμαζαν Genius τον γενέθλιο δαίμονα, τον θεό στον οποίο ανετίθετο η κηδεμονία κάθε ανθρώπου κατά τη γέννησή του……………. Αλλά αυτός ο τόσο ενδόμυχος και προσωπικός θεός είναι, επίσης, ό,τι πιο απρόσωπο έχουμε μέσα μας, η προσωποποίηση αυτού που, εντός μας, μας υπερβαίνει, μας ξεπερνά και μας διαφεύγει. …………..Να κατανοήσουμε την αντίληψη του ανθρώπου που υπονοείται στον Genious σημαίνει να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο Εγώ και ατομική συνείδηση, αλλά, απεναντίας, πως ήδη από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι το θάνατό του συμβιώνει με ένα απρόσωπο και προατομικό στοιχείο. ¨Ητοι πως ο άνθρωπος είναι η μόνη ύπαρξη με δύο φάσεις που προκύπτει από την πολύπλοκη διαλεκτική ανάμεσα σε ένα όχι (ακόμα) εξατομικευμένο και βιωμένο  μέρος  και σε ένα μέρος ήδη σημαδεμένο από το πεπρωμένο και από την ατομική εμπειρία. Ωστόσο το απρόσωπο και μη εξατομικευμένο μέρος δεν είναι ένα χρονολογικό παρελθόν που αφήσαμε για πάντα πίσω μας και το οποίο μπορούμε ενδεχομένως να ανακαλέσουμε δια της μνήμης. Αυτό εξακολουθεί να είναι ακόμη και τώρα παρόν, μέσα μας και μαζί μας και διαμέσου μας, τόσο στο καλό όσο και στο κακό, αδιάσπαστο….. Είναι αυτή η απαρασάλευτη, πάντα επικείμενη παρουσία που μας εμποδίζει να κλειστούμε σε μια ουσιώδη ταυτότητα, είναι ο Genius που θρυματίζει την αξίωση του Εγώ να επαρκεί στον εαυτό του.
Αυτή την διαμόνια φύση-δύναμη, εμφανίζουμε στη μυχιότητα της φυσιολογικής ζωής μας, εκεί όπου ότι είναι περισσότερο δικό μας είναι το πιο ξένο και απρόσωπο, το πιο κοντινό είναι το πλέον απόμακρο και ακυριάρχητο. Υπό αυτή την έννοια σημαίνει να σχετίζεσαι αδιαλείπτως με μια ζώνη αγνωσίας, με μια περιοχή μη γνώσης.
Αυτή η ζώνη αγνωσίας δεν  είναι όμως απώθηση αλλά συνιστά μια καθημερινή μυστικιστική  πρακτική όπου το Εγώ παρίσταται  μειδιώντας στη δική του αποσύνθεση  και είτε πρόκειται για την  πέψη της τροφής είτε για  την έκλαμψη του νου, μαρτυρεί στέκοντας δύσπιστο και επιφυλακτικό, τη δική του ατελεύτητη  εγκατάλειψη και διάλυση. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το υποκείμενο ως ένα πεδίο εντάσεων , οι αντιθετικοί πόλοι του οποίου είναι ο Genius και το Εγώ. Οι  δυνάμεις που το διατρέχουν διασταυρώνονται, χωρίζονται αλλά δεν είναι σε θέση ούτε να χειραφετηθούν εντελώς η μία από την άλλη ούτε να ταυτιστούν ακριβώς. Κάθε απόπειρα του Εγώ, του προσωπικού στοιχείου να οικειοποιηθεί τον γενέθλιο δαίμονα, τον Genius, να τον αναγκάσει να προσυπογράψει εν ονόματί του είναι καταδικασμένη στην αποτυχία»

Τζιόρτζιο Αγκαμπέν, «Βεβηλώσεις», εκδ. Άγρα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: