Μήπως η καλύτερη παρέα είναι ο ενοχλητικός γείτονας; [1]

Κάθομαι στον υπολογιστή και κοπανάω το πληκτρολόγιο. Όχι επειδή έχω θυμώσει, αλλά επειδή οι σκέψεις μου είναι τόσο καταρρακτώδεις που δεν ξέρω αν θα προλάβω να τις καταγράψω.

Όχι τώρα. Γενικά.

Αδυνατώ να επιστρέψω στην εποχή του μολυβιού και του στυλό, στην εποχή του μπλοκ και του τετραδίου. Αν τώρα μου πάρεις τον υπολογιστή από τα χέρια, είναι σαν να μου κόβεις τα δάχτυλα.

Έχω προσπαθήσει να γράψω με το χέρι. Το αποτέλεσμα είναι να βαρεθώ πολύ γρήγορα, να με πιάσει η τενοντίτιδα, το χαρτί να μοιάζει με σφαγμένο αρνί από τις διορθώσεις και η δημιουργικότητά μου να έχει πάει περίπατο. Άσε που δεν μπορώ πια να βγάλω τα γράμματά μου. Αν κάποιος μου φορέσει μια ιατρική ρόμπα είμαι πλέον έτοιμη να συνταγογραφήσω!

Τι σημαίνει αυτό;

Πώς είμαι ανίκανη να γράψω αν δεν έχω μπροστά μου κάποιο τεχνικό μέσο;

Πώς σε περίπτωση μαζικής καταστροφής ηλεκτρονικών υπολογιστών ή απεργία διαρκείας των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, εγώ θα πάψω να γράφω;

Μπορεί.

Είμαι αρκετά τεμπέλα για φοβάμαι πως μπορεί να συμβεί και αυτό.

Αλλά ίσως και όχι. Αν όλες αυτές οι σκέψεις δεν βρουν διέξοδο, θα κινδυνεύω να σκάσω, το κεφάλι μου θα μπουκώσει από ιδέες, συναισθήματα και ιστορίες, και στο τέλος το μόνο που θα με σώζει, θα είναι η λοβοτομή.

Όχι, σε αυτή την περίπτωση και με τέτοιο μέλλον μπροστά μου, ίσως να μπορέσω και να επιστρέψω στο χειρόγραφο.

Το ερώτημα είναι αν πρέπει να υπάρχει αυτό το ερώτημα.

Έχει σημασία το πώς γράφεις;

Έχει σημασία αν γράφεις σε μπλοκ ή σε υπολογιστή ή αν υπαγορεύεις σε κάποιον άλλο;

Έχει σημασία αν πίσω από τον υπολογιστή σου βλέπεις τον τοίχο ή ένα ανοιχτό παράθυρο ή αν βρίσκεσαι μέσα το ιδανικό σου τοπίο;

Δεν ξέρω…

Κάθε φορά που βρίσκομαι σε ένα υπέροχο περιβάλλον, με τα δεντράκια να θροΐζουν στον άνεμο, τα λουλούδια να ανθίζουν, τα πουλιά να τιτιβίζουν και την ιδανική εικόνα να γίνεται σχεδόν κιτς όσο την περιγράφει κανείς, νιώθω πως αν με αφήσει κανείς εκεί, θα αρχίσω να γράφω και δεν θα σταματάω. Πώς όλες οι τέλειες ιδέες θα μου έρθουν εκεί, στον καθαρό αέρα, μέσα στο πράσινο ή στο μπλε, μακριά από τις πολυκατοικίες, μακριά από τους γείτονες που ακούνε τον σταθμό της Εκκλησίας και εξασκούνται στη βυζαντινή μουσική μεσημεριάτικα, μακριά από μανάδες που ουρλιάζουν στα παιδιά τους, μακριά από δουλειές και συναδέλφους, πελάτες και αφεντικά.

Ακολουθεί μια σιωπή με νόημα.

Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή μέχρι στιγμής έχω γράψει –και έχω αγαπήσει πολλά από τα γραπτά μου- μέσα ακριβώς σε αυτό το περιβάλλον, μέσα στο θόρυβο, στο μη ιδανικό τοπίο, σε αυτό που με αφήνει αδιάφορη για να μπορέσει η σκέψη μου τουλάχιστον να αποδράσει και να φύγει μακριά.

Εδώ θα σταματήσω.

Πρέπει να βάλω μια φωνή στο γείτονα.

Δεν είναι ώρα τώρα για λαρυγγισμούς και πα, βου, γα, δη, κε, ζω, νη…

«Γείτονα! Ε, γείτονα! Θα σκάσεις καμιάν ώρα; Προσπαθώ να γράψω!»

Ευτυχισμένη επιστρέφω στο γραφείο. Κάθομαι στον υπολογιστή και το βλέμμα μου καρφώνεται στον λευκό τοίχο.

Advertisements

2 thoughts on “Μήπως η καλύτερη παρέα είναι ο ενοχλητικός γείτονας; [1]

  1. Μήπως χρειάζεσαι καινούριο laptop;

  2. Παράθεμα: Εθνικού Κέντρου Βιβλίου « Χώρος του χρήστη BIBLIOASI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: