@@@

Εχθές το απόγευμα συνέβη το εξής: κατέβαινα τις σκάλες για το Μετρό του Ευαγγελισμού από την πλευρά του πάρκου, όταν πέρασε από μπροστά μου ένας τύπος, ο οποίος φώναζε ψευδίζοντας «Όλοι με κοροϊδεύουν, θέλω να λεφτά να φάω μια μακαρονάδα και όλοι με κοροϊδεύουν, κι εγώ θα πηδήξω». Για να ολοκληρώσω την εικόνα, προσθέτω άπλυτα ρούχα και μαλλιά, μούσια πολλών ημερών και την γενικότερη εικόνα ενός αστέγου.

Ανέβηκε τις σκάλες του σταθμού (υπάρχει ένας μεγάλος τοίχος από το δρόμο που έρχεται από την Βασιλίσσης Σοφίας), έπιασε το κάγκελο πάνω από τον τοίχο και βγήκε έξω, στο κενό, με πρόθεση να πέσει. Ένας περαστικός προσπάθησε να του πιάσει κουβέντα, να τον απασχολήσει, να τον κατεβάσει, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να έφυγε. Το μόνο που κάναμε –όσοι από τους παρευρισκόμενους δεν συνεχίσαμε απλώς το δρόμο μας- ήταν να φωνάξουμε τον Σταθμάρχη, ο οποίος φανερά δυσαρεστημένος μπαινόβγαινε μη ξέροντας τι να κάνει.

Εδώ που τα λέμε όμως ούτε εγώ ήξερα τι να κάνω. Δεν θα έπρεπε όμως να προσπαθήσω;

Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος έπεσε. Δεν ξέρω είχε πρόθεση να πέσει.

Παρένθεση: Ο άνθρωπος δεν ήταν κάποιο παραβατικό στοιχείο, ήταν ξεκάθαρα διαταραγμένος, τρομαγμένος και απελπισμένος.

Κατεβαίνοντας στο μετρό και ελπίζοντας να μην αποφάσισε να αυτοκτονήσει για μια μακαρονάδα, άκουσα στο silver alert την ανακοίνωση ενός παππού με άνοια, ο οποίος είχε χαθεί… Αν δεν κάνω λάθος είναι η πολλοστή ανακοίνωση μέσα σε λίγες ημέρες.

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν τώρα με την κρίση έκλεισαν ιδρύματα και κέντρα ψυχικής υγείας, πετώντας τους πρώην ενοίκους στο δρόμο. Σε ποιο βαθμό παρακμής βρίσκεται μια κοινωνία –πρώτιστα αυτή και μετά το κράτος- όταν στις δύσκολες στιγμές «κόβει» από όσους δεν μπορούν να αμυνθούν, από ψυχικά αρρώστους και ηλικιωμένους;

Ποιοι είμαστε, όταν δίπλα μας κάποιος απειλεί με αυτοκτονία και το μόνο που φοβόμαστε είναι μην πέσει επάνω μας;

Πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι κάποιος για να θέλει να πηδήξει στο κενό επειδή δεν έχει χρήματα να φάει μια μακαρονάδα;

Και αν θέλουμε να το πάμε πιο μακριά και καθαρά συμβολικά, δεν θα έπρεπε κάθε ένας να δικαιούται τουλάχιστον μια μακαρονάδα;

Εμείς τι κάνουμε για την μακαρονάδα του άλλου; Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι ή μας είναι αρκετό που έχουμε εμείς τουλάχιστον τη δική μας μερίδα;

Γιατρέ μου, σήμερα με απογοήτευσες…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: