William Shakespeare, Sonnet 18

Να σε συγκρίνω με καλοκαιριού ημέρα;

Είσαι γλυκύτερο και πιο ήπιο πλάσμα

Μπουμπούκια σείονται από του Μάη αγέρα

Κι είν’ τόσο σύντομο καλοκαιριού το φάσμα.

*

Είναι φορές που καίει του ουρανού το βλέμμα

Κι άλλοτε το χρυσό του δέρμα κάπως σβήνει

Κάποτε ομορφιά από μιαν άλλη φθίνει

Από της φύσης το άφθαρτο τροπής το ρεύμα.

*

Μα το αιώνιο καλοκαίρι σου δεν φθίνει

Κι ούτε ποτέ την ομορφιά σου δεν θα χάσεις

Στον θάνατο πως σ’ έχει καύχημα δεν δίνει.

*

Καθώς του αιώνα τις γραμμές θα ξεπεράσεις.

Όσο θα υπάρχει αναπνοή, ματιά θα κρένει

Τόσο αυτό θα ζει κι εσένα θ’ ανασταίνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: