Eικόνα αγάπης

«Αγαπώ τη ΘΥΡΑ 13», «Αγαπώ το κουταβάκι μου τον Πέπε, ΑΕΚΑΡΑ ομαδάρα». Άτσαλα παιδικά γράμματα ζωγραφίζουν φράσεις, λουλούδια, μουτζούρες, καρδούλες και οικογένειες μέσα σε κάδρα που τα στηρίζει μια Κόκκινη Πινέζα. Πολύχρωμες εικόνες αγάπης αιωρούνται πίσω από την πλάτη μου γιατί η Κόκκινη Πινέζα είναι παραμύθι, τα κάδρα χάρτινα, ο τοίχος σαγρέ και το μπλου τακ δεν κολλάει. Λίγο να φυσήξει κι έπεσαν.

Στις παρουσιάσεις, πριν από την αφήγηση, μοιράζω στα πιτσιρίκια λευκές κόλλες με ζωγραφιστές κόκκινες πινέζες. Στολίζουν άδεια κάδρα. Τους ζητώ να τα γεμίσουν γρήγορα γρήγορα με εικόνες αγάπης. «Δηλαδή τι να φτιάξουμε, κυρία;» ρωτούν δεύτερη και τρίτη φορά με τις μπογιές  στα χέρια. «Ό,τι αγαπάτε πιο πολύ» απαντώ αμέσως και πηγαίνω το ίδιο βιαστικά στην πρώτη σελίδα της ιστορίας για να πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Το παραμύθι προχωρά, τα μικρά βουρκώνουν. Γιατί η Κόκκινη Πινέζα χάνει τις αδελφές και το σπίτι της σε μια πυρκαγιά του Αυγούστου. Το παραμύθι τελειώνει, τα μικρά χαμογελούν. Γιατί η Κόκκινη Πινέζα βρίσκει στέγη και ζεστασιά στην ευτυχισμένη φωτογραφία μας οικογένειας. Τότε σηκώνονται ένα ένα,  παρουσιάζουν την δική τους εκδοχή περί αγάπης και εμπιστεύονται την απεικόνισή της στα χέρια μου.

Κυκλώνουν το γραφείο μου, παιδική αγκαλιά. Πολύτιμοι πίνακες με υπογραφή, πάνω τους να ακουμπάει το όποιο χαμόγελο. Κάθε μέρα τους παρατηρώ από την αρχή. Τα κορίτσια αγαπάνε τις μαργαρίτες, τις μάγισσες και τα ουράνια τόξα. Τα αγόρια αγαπάνε την ομάδα, τους συμμαθητές και τον σκύλο τους. Όλα είναι εδώ. Για τα παιδιά, αγάπη σημαίνει παρουσία. Κανένα ίχνος λύπης. Για τα παιδιά, αγάπη σημαίνει χαρά.

Σήμερα όμως που πονάει η καρδιά μου, κάθομαι στο γραφείο- σχεδόν ακούω γέλια και χάχανα από τις ζωγραφιές πίσω μου- και θέλω να κλάψω.  Πιάνω μια από τις κόλλες που έχω φυλάξει για τα καινούρια παιδάκια, γράφω με κεφαλαία το όνομά μου. Αρχίζω να κάνω κυκλάκια. Με πιάνει ίλιγγος. Δεν μπορεί να είναι αυτό η αγάπη, το πετάω. Άλλο χαρτί. Το γεμίζω στραβά κουτάκια, ποτέ δεν έπιανε το χέρι μου. Θυμάμαι πως με αυτά μου άρεσε να λερώνω τα θρανία. Τώρα όμως μεγάλωσα. Χαρτί! Φτιάχνω ένα ρόδο. Του μαδάω με μανία τα πέταλα, αφού ποτέ δεν μου άρεσαν τα λουλούδια. Απομένουν δυο ακόμα. Στα μάτια μου γυαλίζουν ήδη δάκρυα. Πάω να φτιάξω μια οικογένεια μα το μολύβι σπάει πριν προλάβει να δώσει όνομα στο σύζυγο. Το παίρνω σημάδι.

Φέρνω μπροστά μου το τελευταίο χαρτί. Το ισιώνω, το τεντώνω, απομακρύνω κάθε υποψία σκόνης. Καθαρίζω το λαιμό μου σαν να πρόκειται να πω μια μεγάλη αλήθεια. Δεν προσπαθώ καν να πιάσω καινούριο μολύβι. Κοιτάζω το άδειο χάρτινο κάδρο και το κολλάω προσεκτικά μακριά από το παράθυρο, μην το πετάξει ο αέρας. Κλείνω τα μάτια σκιτσάροντας μέσα μου μια νοητή τραμπάλα. Η αγάπη είναι  απουσία. Η αγάπη είναι λύπη. Κι εγώ της ισορροπίας. Ανοίγω τα μάτια. Η δική μου εικόνα θα μείνει αδειανή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: