Dream on

Καιρό έχω να δω όνειρο. Πέφτω νεκρή, ξυπνώ το ίδιο νεκρή. Ψάχνω σε τσέπες, παλιά τσαντικά, κρυφά συρτάρια ακόμα και σε κακοκλεισμένες επιστολές τι απέγινε η μυστική ζωή που κατοικούσε τις νύχτες μέσα στο κεφάλι μου. Δεν βρίσκω κάτι. Μισολιωμένες τσιχλόφουσκες, πετρωμένα υγρά μαντηλάκια και πολλά υποσχόμενα υστερόγραφα. Αλλού θα είναι.

Σηκώνω τα περιοδικά από το πάτωμα, κοντεύουν να πιάσουν ταβάνι. Παρατηρώ ότι το ταβάνι είναι πετρόλ. Ωραίο χρώμα για ουρανό, σκέφτομαι. Αδειάζω τα μπουκάλια αναψυκτικού και τα πετάω σε ευρύχωρες μαύρες σακούλες. Αδειάζω και τις ξεχασμένες βαλίτσες από τα πράγματά τους, ευκαιρία. Αν έμπαινε κάποιος στο σπίτι, θα μου ευχόταν «καλό ταξίδι» Μα εγώ, μόλις επέστρεψα. Όπου μόλις βλ πριν από ένα μήνα. Ο χρόνος είναι σχετικός. Εγώ θα στα λέω; Επιτέλους, έδειξε το πάτωμα. Είχα ξεχάσει πως το πλακάκι είναι λευκό. Ωραίο χρώμα για γη, σκέφτομαι. Κοιτάζω μια πάνω, μια κάτω. Μπλε και άσπρο. Το σπίτι μου θυμίζει σημαία-μένουμε Ελλάδα. Γελάω.

Ξηλώνω τους τοίχους απ’ τα στολίδια τους. Κάδρα, ριχτάρια, ρολόγια, αφίσες. Πιάνω να τα τινάξω όχι για να διώξω τη σκόνη αλλά  για να αναγκάσω τα όνειρα να φανερωθούν. Στα χέρια μου κρατώ άψυχα αντικείμενα. Μόνο. Και μοιάζω ηλίθια. Τρέχω στις ντουλάπες. Κατεβάζω όλα τα ρούχα-εδώ μέσα υπάρχει τρελή σαβούρα. Αρχίζω να τους μιλάω, μοιάζω περισσότερο με ανακριτή. Δεν ξέρουν τίποτα για ονειρεμένες μυστικές ζωές. Και να ξέρουν, δεν μου λένε. Πεισμώνω και τα ξαναβάζω όλα μέσα. Κλειδώνω τις δίφυλλες με κλειδί, να μάθουν.

Μένω όρθια κι ακίνητη. Φέρνω το δωμάτιο εκατό γύρους με τα μάτια. Το βλέμμα μου καρφώνεται στο κρεβάτι και το ψαλίδι στα μαξιλάρια. Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα; Εκεί κρύβονται! Στα σύνορα του εγκεφάλου. Ο τόπος γεμίζει πούπουλα. Μαγικό. Τα κοιτάζω, μοιάζουν νιφάδες από χιόνι. Τις βάζω στο στόμα μου, χορταίνω και ξεδιψάω μαζί.

Σηκώνομαι τρομαγμένη από την ανάσκελη θέση μου κι αμέσως βγάζω έξω τη γλώσσα μου, να διώξω τα υπολείμματα. Κανένα πούπουλο-καμία δροσιά. Βάζω το μαξιλάρι στην κοιλιά μου, μας αγκαλιάζω. Κοιτάμε μαζί τις στοίβες με τα περιοδικά που ακόμα συναγωνίζονται η μία την άλλη σε ύψος. Τις βαλίτσες που ακόμα περιμένουν να ανοιχτούν. Τα αναψυκτικά που ακόμα σκουληκιάζουν στα μπουκάλια. Κοιτάμε κι εμένα που ακόμα περιμένω να ονειρευτώ. Τελευταία βλέπω μόνο εφιάλτες.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: