AMBER ALERT

Η συγχώρεση είναι λέξη αμήχανη. Λέξη δύσκολη που όσες φορές κι αν την πρόφερα άλλες τόσες αναρωτήθηκα αν την ένιωσα στην ουσία της. Λέξη κεκτημένης ταχύτητας, άλλοθι. Κάτι σαν το «κι εγώ σ’ αγαπώ». Που το χιλιοπρο(σ)φέρεις κρατώντας τις αμφιβολίες για τον εαυτό σου. Γιατί και πάλι το συναίσθημά σου διαφέρει από τον ορισμό του λήμματος. Αν κάτι είναι ξεκάθαρο σε όλα τα λεξικά του κόσμου, είναι ο δόλος. Δεν χώρεσε κι ούτε θα χωρέσει ποτέ ελαφρυντικά.

Διαβάζω τη «Συγχώρεση» της Σώτης Τριανταφύλλου και βλέπω την Αντόνια Κούπερ να μου αφηγείται την ιστορία της. Σχεδόν ακούω τη βαριά προφορά του αμερικάνικου νότου. Μπλέκεται με τα γέλια που κάνουν στο δρόμο οι μαθητές- μόλις σχόλασαν. Μια τέτοια ώρα έχασε την κόρη της, την Στέλλα. Όταν αγνοείται η τύχη του παιδιού σου, αγνοείται και η δική σου. Την έχασε η μάνα για να τη βρει ο Λούκας Κλίφτον και να τη βασανίσει. Μέχρι θανάτου.

Η λογοτεχνική Αντόνια μονολογεί τα χρόνια της αναμονής. Αναμονής που τεντώνει μητρικά ένστικτα και συζυγικά νεύρα. Αναμονής που ξυπνά μνήμες και γεννά τύψεις. Μόλις η λύση του μυστηρίου φτάνει στον δράστη, αρχίζει και η δειλή διεκδίκηση της δικής της ζωής. Το κυνήγι της απάντησης στο «γιατί;»   Γίνεται, μοναδικό επισκεπτήριο του κατηγορουμένου. Γίνομαι, ένας από τους φύλακες που τη βλέπουν και απορούν. Θυμώνω και κλαίω μαζί της. Μα λίγο-λίγο με σπρώχνει- διστακτικό διαβάτη- στο  μονόδρομο της συγχώρεσης, που γίνεται από αμήχανη λέξη συνειδητή πράξη.

Το μυαλό μου είναι στο Νάσβιλλ του Τεννεσί. Καταδίκη δις εις θάνατον για τον Λούκας Κλίφτον. Με την Αντόνια να προσπαθεί να τον απαλλάξει, από τη θεσμική δολοφονία. Ο νόμος εκτός από παραθυράκια έχει και παράδοξα. Πόσες φορές να πεθάνει κανείς; Διπλός είναι ο θάνατος μόνο για τη μάνα. Που χάνει και χάνεται. Το Νάσβιλλ είναι παντού. Στα «εξαφανισμένα» παιδιά που οι καρδιές τους δεν σταμάτησαν να χτυπούν από κάποια βιαιότητα της τύχης αλλά από τη βιαιότητα των δραστών.

Βλέπω αφίσες τυπωμένες χαρούμενα προσωπάκια. Amber Alert. Σε μετρό, κολώνες δρόμων, σε τουαλέτες. Και χαμηλώνω συνενοχικά τα μάτια αντί να φάω γύρω-τριγύρω τον κόσμο μήπως και αναγνωρίσω κάπου την χαμένη παιδική ομοιότητα. Χαμηλώνω τα μάτια στην υποψία και μόνο του αφόρητου πόνου. Που χωρίζει το παιδί από τη ζωή. Τη ζωή από τη μάνα.

Οι μέρες περνούν, οι αφίσες αλλάζουν. Καινούρια προσωπάκια κάνουν την εξαφάνισή τους στα στενά της πόλης. Καινούριες μητέρες παίρνουν μονόδρομο το δρόμο της συγχώρεσης; Δεν το ξέρω. Γιατί η δολοφονική απώλεια δεν συνοδεύτηκε ούτε και θα συνοδευτεί ποτέ από εγχειρίδιο σωστής διαχείρισης. Γιατί μπορεί να αποκηρύξαμε  το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» αλλά δεν σημαίνει ότι βρήκαμε κιόλας τον προσανατολισμό μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: