Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Μια Κινητή Τραγωδία»

Περνούσε τώρα μπροστά από την ΑΣΟΕΕ. Μόλις είχαν απλωθεί σεντόνια κατάχαμα, φορτωμένα με τσάντες, πορτοφόλια, θήκες για κινητά, κατσαρόλες, λεμονοστύφτες, τάπερ, παιχνίδια με μπαταρίες, κούκλες, καλσόν, βρακιά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς που και πάλι ήταν πιο λίγα λόγω καλοκαιριού. Όποτε περνούσε από εκεί σκεφτόταν ότι το να περπατάς στους δρόμους του κέντρου απαιτούσε ταλέντο στην ισορροπία. Περπατούσες για να αποφύγεις τους πεζούς που έρχονταν καταπάνω σου, για να μην πέσεις πάνω σε όσους σταματούσαν απότομα, να χωρέσεις να περάσεις από τη στάση του λεωφορείου, να μην πατήσεις την απλωμένη πραμάτεια, να αποφύγεις τα αντρικά βλέμματα όσων πουλούσαν ή χάζευαν εκεί. Άραγε όλοι αυτοί οι μελαψοί άντρες μπορούσαν να φανταστούν όταν ήταν παιδιά ότι θα άφηναν φίλους και οικογένειες στη Νιγηρία και στο Πακιστάν και θα έφταναν ως την Ελλάδα για να πουλάνε κινέζικα ανοιχτήρια; Η Λούλου ένιωθε φόβο και συμπάθεια μαζί.

 

Άφησε πίσω της τις μικρές αυτοσχέδιες αγορές και είδε το είδωλό της να καθρεφτίζεται στις βιτρίνες. Μαγαζιά με ακριβά ρούχα, μαγαζιά με φτηνά ρούχα, και πολλά μαγαζιά χωρίς καθόλου ρούχα. Όπου να ’ναι άνοιγε η αγορά, τα τρόλεϊ άδειαζαν ανθρώπους κι όλοι παίρναν σειρά στη μέρα. Φάτσες που δεν θύμιζαν καλοκαίρι. «Καθένας τον σταυρό του» της είχε πει κάποτε ο Βίκτωρ Φωτάκης, ο μέντοράς της, όταν του παραπονιόταν για τις δυσκολίες που συναντούσε και που πλέον της φάνταζαν αστείες. Μαζί με κάθε άνθρωπο που προσπερνούσε έβλεπε κι έναν ασήκωτο σταυρό. Άλλοι είχαν επιγραφή «απόγνωση», άλλοι «απόλυση», άλλοι «πείνα», οι νεότεροι σταυρούς που  έγραφαν «no future», όλοι σαν πομπή στην έρημη χώρα. Κι ο σταυρός της Λούλου; Όποτε έλεγε ότι δεν έβλεπε μέλλον, ο Τζόνι έκανε πως έβλεπε για χάρη της. Ίσως να ’ταν ο δικός του τρόπος να περπατά.

 

Με τα λεωφορεία να σταματάνε στη στάση κάπου παραδίπλα ξερνώντας κύματα ζέστης, η Λούλου πέρασε την Κεφαλληνίας και το κλειστό Ωρεβουάρ, διέσχισε το μικρό στενάκι της Χανίων και στην Αγίου Μελετίου έστριψε δεξιά μέχρι την επόμενη γωνία. Εκεί στην είσοδο της πολυκατοικίας, χτύπησε το κουδούνι «Παπαδέα-Αντωνάκος». Η πόρτα άνοιξε και μπαίνοντας η Λούλου παρατήρησε για άλλη μια φορά το εγκαταλελειμμένο θυρωρείο, υπόλειμμα παλιάς αθηναϊκής ζωής, που δεν είχε να περιμένει κανέναν. Μπήκε στο ασανσέρ. Η άνοδος της φάνηκε ατελείωτη. «Άλλη φάση ο έκτος» μονολόγησε. Σε κρατάει σε απόσταση από τις τραγωδίες των ανθρώπων σκέφτηκε. Θυμήθηκε τότε άλλο ένα τσιτάτο του Φωτάκη. «Η Αθήνα είναι μια κινητή τραγωδία» της είχε πει κάποτε εντυπωσιάζοντας τη νεανική καρδιά της.

 

Το ασανσέρ παλαντζάρισε, σταμάτησε απότομα, με ένα «σντουπ», και η Λούλου που ήξερε άπταιστα ασανσερικά κατάλαβε ότι εννοούσε «αντέχω άλλη μια βόλτα». «Μα κανείς δεν άλλαζε τα ασανσέρ σ’ αυτή την πόλη; Ή όπου μπαίνω εγώ είναι έτσι;» Χρειάστηκε δύναμη για να σπρώξει τη βαριά πόρτα και αντίκρισε τη Μέλπω να στέκεται στο κατώφλι της πόρτας της, με το σκούρο της δέρμα να συναγωνίζεται σε λάμψη τα αμυγδαλωτά της μάτια,  τα χέρια της ανοιχτά, έτοιμη να την αγκαλιάσει, να τη βάλει στο σπίτι της, να την καθίσει στην κουζίνα από την πλευρά που έβλεπες τη θάλασσα και να της εξηγήσει για άλλη μια φορά, με την απαράμιλλη αισιοδοξία της, γιατί οι άνθρωποι που είναι κομμάτι αυτής της κινητής τραγωδίας είναι πιο δυνατοί από τους υπόλοιπους.

 

Από το «Τζόνι & Λούλου».

Advertisements

2 thoughts on “Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Μια Κινητή Τραγωδία»

  1. Προχθές το βράδυ τελειώσα την ανάγνωση του βιβλίου.. Ήταν ένα ωραίο ταξίδι, μια βουτιά στην σημερινή πραγματικότητα που προσπαθεί να πνίξει ό, τι όμορφο υπάρχει. Εμείς, όμως, πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να προχωράμε μπροστά. Να κάνουμε όνειρα, να ρισκάρουμε, να ερωτευόμαστε. Ξάφνιασμα το τέλος. Δε το περίμενα. Έχει μια νότα μελαγχολίας, σε κάνει να αναρωτηθείς. Αφού ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά, η ελπίδα υπάρχει γιατί …;

  2. Χαίρομαι που το βιβλίο σε πήγε σε ωραία μέρη! Πράγματι, ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά, υπάρχει ελπίδα. Κάποιες φορές είναι αρκετή, κάποιες όχι 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: