Οι Ινδιάνοι του Ταχυδρομείου

Στην Εφορία Κυψέλης, περιμένω καρτερικά σε μια ατελείωτη ουρά και πιάνω σκόρπιες φράσεις από δυο γυναίκες, μια χίπισσα μεγαλοκοπέλα και μια στρουμπουλή αλλοδαπή. «Εδώ, είναι σχετικά ευγενικοί. Είναι μία στο ταχυδρομείο, στην πλατεία Κυψέλης, άλλο πράγμα» λέει η χίπισσα. «Μια μελαχρινή λες;» της απαντάει η άλλη έτοιμη να ενθουσιαστεί. «Ναι, μωρέ, με κάτι, γαλάζια ή μπλε μάτια- ξέρω ‘γω τι έχει» «Μμμ, ξέρω ποια λες» «Άσ’ τα να πάνε, αγενέστατη» αναστενάζει η χίπισσα κι εγώ έχω μια πελώρια λαχτάρα που έλεγε και η διαφήμιση του nesquik να υπερασπιστώ τη γαλανομάτα υπάλληλο του ταχυδρομείου. Όχι γιατί είναι πάντα ευγενική, υπάρχουν φορές που μιλάει απότομα. Αλλά ξέρω γιατί το κάνει.

Το ταχυδρομείο είναι το δικό μου (και το δικό της μάλλον) freak show. Κάθομαι και παρατηρώ τον κόσμο και σκαρφίζομαι ιστορίες και ονόματα για να περάσει η ώρα. Το Πονεμένο Πόδι ωρύεται γιατί θέλει οπωσδήποτε καρέκλα να ξεκουραστεί απ’ τα ογδόντα χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη του. Το Αθάνατο Παλικάρι τσακώνεται με τον Ερωτιάρη Ρουμάνο γιατί δεν είδε ότι πέρασε το νούμερό του και του «φαγε» τη σειρά. Η Μεγαλομανής Μικροαστή είναι σίγουρη ότι έχω πάρει το καπέλο μου απ’το εξωτερικό –φαίνεται το καλό πράμα. Ο Διοπτροφόρος Σιριαλκίλερ στέλνει κάθε μέρα ένα γράμμα στην Άιοβα στον ίδιο παραλήπτη. Φτύνει τα γραμματόσημα με όλη του τη δύναμη σαλιώνοντας το γκισέ της μελαχρινής γαλανομάτας. Το κακομούτσουνο κανίς του ξελαρυγγίζονται δεμένο έξω. Το Χρυσόμαλλο Τέρας ουρλιάζει όποτε εξυπηρετούν κάποιον αλλοδαπό. Η Δίωρη Κινέζα. Απασχολεί δύο ώρες τη γαλανομάτα μελαχρινή για ένα δέμα που θυμήθηκε να παραλάβει δύο μήνες μετά. Ένας μήνας δικός της για μια ώρα της μελαχρινής γαλανομάτας. Ο Φυλακόβιος Νιγηριανός δίνει τη συσκευή του κινητού του στη μελαχρινή γαλανομάτα να μιλήσει με τον φίλο του που είναι σε μια φυλακή για να βρει τη διεύθυνση. Θέλει να του στείλει λεφτά αλλά κανείς τους δεν μιλάει ελληνικά. Η γαλανομάτα προσπαθεί να καταλάβει όνομα και στοιχεία, μιλώντας σε ξένο κινητό, τελικά ο άλλος είναι μάλλον στις φυλακές Χαλκίδας, ρωτάει και ξαναρωτάει αλλά τίποτα άλλο δεν βγαίνει και τα παρατάει. Κι ύστερα εγώ. Ποια είμαι εγώ; Η Σιωπηλή Παρατηρήτρια. Ζητάω το δέμα μου, έχω έτοιμη την ταυτότητα, ρωτάω κάτι, η γαλανομάτα μου απαντάει τυπικά, ευγενικά. Ο Α. τη θυμάται 15 χρόνια στο ίδιο ταχυδρομείο, στην ίδια θέση, να βλέπει την Κυψέλη να αλλάζει πιο γρήγορα απ’ το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Μπροστά απ’ τα μάτια της θα περνά η ιστορία της πόλης, σε ένα επαναλαμβανόμενο freak-show, μέχρι να πάρει σύνταξη.

Μα τον μεγάλο Μανιτού, είμαι ακόμα στην Εφορία. Απ’ τα βλέμματα των ανθρώπων βγαίνει η αφόρητη κακία της νεκροκεφαλής όπως είναι μισοθαμμένη στην έρημο. Κακά βλέμματα, άδεια κεφάλια. Οι τύπισσες μπροστά μου στην ουρά συνεχίζουν το θάψιμο. Δίνω τη σειρά μου στον πίσω μου για να μην τις ακούω. Θα ήθελα να τους πω ότι η γαλανομάτα μελαχρινή έχει τα δίκια της αλλά δεν έχω όρεξη να μπλέξω στην κουβέντα τους. Δεν πρόκειται να τις πείσω. Φεύγοντας έχω ήδη μετανιώσει που δεν την υπερασπίστηκα. Για να αποκαταστήσω όμως τη χαμένη της τιμή θα της χαρίσω ένα ωραίο ινδιάνικο όνομα. Όχι αυτό που χρησιμοποιούν όλοι, γαλανομάτα μελαχρινή. Θα τη βαφτίσω Γαλανομάτα Υπομονή.

Advertisements

2 thoughts on “Οι Ινδιάνοι του Ταχυδρομείου

  1. ΤΕΛΕΙΟ…με γοητευσε! με κατεκτησε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: