Εβδομο μάθημα για το μυθιστόρημα

Εξαϋλωμένος, ανθισμένος σε κουφετί φως, εδιάβαζε Ιππώνακτα. Έβαλα όλη μου την Τέχνη να τον απαθανατίσω στο ροζέ αρχαϊκό. Που εξέπεμπε το εικοσαετές σώμα. Χθες, δεκάτη ενάτη Ιούλη. Θερινός ρομαντισμός. Ομιλούσε για ανακαλύψεις στην Οξύρρυγχο. Βρήκαν Σιμωνίδη. Οι σκαπανείς. Μελαγχρίδα Αλεξανδρινό, Χαβρία Δεκαπολίτην:«Σοφοί, σοφότατοι. Οι Αρχαίοι ημών. Ακόμα και στους σκουπιδότοπους. Αρνούνται κάθε σήψη. Και σαπισμό. Βεβαίως. Ο Χριστός ήταν Θεός. Ελληνικός. Είναι. Σπέρμα Ελληνικόν. Αφθόνως γονιμοποιεί. Την καλοκαιρινήν ελληνογήν. Ερχόμαστε. Εξ αστέρος Σειρίου. Θεός Πελασγός. Εδημιούργησε. Εμάς. Μέγας Τριαδικός. Μονάρχης Μυθολόγος.»//Έγειρε στην ξαπλώστρα κι απεκοιμήθη. Ύπνος Εφήβου Βασιλέως. Σαν Διόνυσος μου φάνηκε. Στα ρόδινα κοκκινομώβ. Γαλήνια βεβακχευμένος.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: