η Ίκο και τα σκυλιά

Η ιαπώνισσα που ζούσε καιρό ερωμένη του συγκάτοικού μου Ιβάν, εσώκλειστη σχεδόν στην πηχτή ατμόσφαιρα του δωμάτιού του, ήταν η πρώτη που μου ενστάλλαξε αυτή την καχυποψία για τους σκύλους, για τις τόσες χιλιετηρίδες εξημέρωσης που φαίνονται να πάνε στράφι. Όπως ήταν εύθραυστη, μικρόσωμη και με ενστικτώδικα αργή περπατησιά, φοβόμουν πάντα όταν ο Ιβάν πήγαινε κατά την πατρίδα του και σε μιαν ακόμη πόλη, με πτήσεις που δεν καταλάβαινα πότε και γιατί έφευγαν. (Χρόνια αργότερα, μετά το ατύχημα και τα ταχύρρυθμα μαθήματα ρωσικής από μιαν άλλη εσώκλειστη, που άλλη ιστορία αυτή, έμαθα και το πραγματικό κίνητρο όλων τούτων των μετακινήσεων, ξεψαχνίζοντας τα σκονισμένα ημερολόγια του.)

Η Ίκο (έτσι νομίζω την λέγανε, θυμάμαι κάθε άλλη λεπτομέρεια αλλά το όνομα θολώνει) ένιωθα να συνδέεται με αόρατες γραμμές με την πάμπ της γειτονιάς, στο σταυροδρόμι. Ακολουθούσε πάντα την ίδια πορεία την αλκοολική της δίψα, γραπωμένη στο μπράτσο μου, θυμίζοντας κατατονικό ή τυφλό. Όταν την κάθιζα όμως –σχεδόν πάντα στην ίδια μεριά- κι έπαιρνε και τη δεύτερη γκίνεςς («που κάνει καλό στα αιματολογικάॱ λόγω σιδήρου», επαναλάμβανε), το χρυσάνθεμο του αστραφτερού μυαλού της άνθιζε μπροστά μου, και τα εντός μου σημειωματάρια κατέγραφαν. Η γλώσσα της –σπαστά, εναργή όμως αγγλικά με κωμικά πομπώδεις φιοριτούρες– ήταν ανθρώπου που επικοινωνούσε περισσότερο με αυτόχειρες νεαρούς του περασμένου αιώνα που έγραφαν για υδρίες, παρά με απολυμένο υπάλληλο στην πόλη του Footsie.

Σε όλη την πορεία για την πάμπ πάντα μονολογούσε για τα σκυλιά της γειτονιάς με εμμονικό, ακατάληπτο ρυθμό – στην αρχή το θέμα μου φαίνονταν γελοίο: οι Τόρηδες, η ανεργία που μας έδερνε, οι σύντομες μέρες, νά: αυτά μάλιστα, θέματα που είχα να μοιραστώ. Με τριβέλιζε η σκέψη ότι μας έδενε μια κοινή εξάρτηση από τον Ιβάν κι από την παμπ, κι αυτό το τρίγωνο, με εμάς στριμωγμένους σε μία από τις γωνίες του μού κεντούσε τον εγκέφαλο σταυροβελονιά: χωρίς άλλους φίλους, αναρωτιόμουν τί θα έμενε από αυτή την επαφή. Τα σκυλιά στο σταυροδρόμι ήταν κάποτε καχεκτικά, ψωριάρικα κι άλλοτε γέρικες πρώην κοκκέτες: χαμένα κορμιά. Ήταν, στην στάσιμη τεμπέλικη ζωντάνια τους, τα μόνα ζωντανά που εμβόλιμα κάθε απόγευμα κάποια Αοράτη Χειρ πετούσε στην φτηνή κάρτ ποστάλ που ήταν η γειτονιά μας. Στην εναλλαγή των δρόμων φαίνονταν να αλλάζουν βάρδιες κι έπιαναν τις τέσσερες γωνιές σαν ακροβολισμένοι σνάιπερ ή όπως οι μαλωμένοι για κληρονομικά. Ούτε τα αυτοκίνητα δεν μοιάζαν πιο προσαρμοσμένα στο τοπίο απ’ τα δυστυχισμένα τους σαρκία.

Για να φτάσουμε στην πάμπ έπρεπε να περάσουμε δίπλα από δύο τουλάχιστον τέτοια σκυλιά- κι άρα το αίνιγμα της μέρας όσο πλησιάζαμε στο σταυροδρόμι ήταν από πού θα διασταυρώναμε. Η Ίκο είχε –μέσα από τα γυαλάκια της- αναπτύξει μίαν αίσθηση για την πορεία αυτή. Διάλεγε πάντα την γραμμή με τα πιο άγρια σκυλιά, σαν για μιαν άσκηση σε καθημερινό vivere pericolosamente: το επιούσιό της στοίχημα.

Ποτέ δεν ήταν πιο διαυγής μια σκέψη όσο εκείνη της χωρίς όρους παράδοσης στην μαγνητική της ορμή, όσο με τραβούσε, σχεδόν ξυστά από βρεγμένα τριχώματα, προς την μπυραρία. Μόνο μετά το ατύχημα και το σκόρπισμα σε τρεις άλλες πόλεις, χρόνια μετά, οπότε και βρέθηκα με τα τετράδιά τους υπό μάλης, έμαθα πόσο πονούσε η Ίκο από τόση απάθεια των σκύλων για τη μυρωδιά της, πόσο η απόλυτη έλλειψη εμμήνου κύκλου της είχε κοστίσει εκείνη την μουντή μυρωδιά που μόνο οι σκύλοι πιάνουν, και πόσο η αυτοεικόνα της βεβαιωνόταν όχι με τα φλέρτ που της απηύθηνα όταν τρεκλίζαμε από το σταυροδρόμι προς το σπίτι όσο όταν κατεβαίναμε, κι οι σκύλοι –όπως ο Ιβάν, με τις τρεις του πόλεις και τις πτήσεις του– αδιαφορούσαν για την θηλυκότητά της, πνίγοντας κάθε υποψία γαβγίσματος, απορημένοι για τις απιονισμένες της οσμές.

Advertisements

2 thoughts on “η Ίκο και τα σκυλιά

  1. Τεχνουργός και ευθύβολος ο κ. Ρακόπουλος κινείται σε μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερη διατηρώντας το βιωματικό στοιχείο και μια απόσταση-ανοικείωση με ονειρικά στοιχεία και ανθρωπολογικό βάθος που ζητά και συνέχεια.

  2. θα ήθελα να διαβάζω συχνότερα τέτοια μικρο- διηγήματα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: