Ποιητές πριν το βιβλίο 2: Παυλίνα Μάρβιν

Σήμερα προσκεκλημένη η Παυλίνα Μάρβιν. Η Μάρβιν γεννήθηκε το 1987, μεγάλωσε στην Ερμούπολη, σταθερό μέλος της ομάδας του  Τεφλόν (όπως κι η Δανάη Σιώζιου) κι απόδειξη άλλη μία πως γυναικεία γραφή μπορεί να μην υπάρχει ως κατηγορία (προσωπικά το εύχομαι) αλλά λαμπρές νέες ποιήτριες υπάρχουν.
Ανθολογώ μόνο ένα ποίημά της, διότι ανοίγει νομίζω μια κουβέντα γύρω από την ποιητική, αλλάζoντας πρόσημο και μετατοπίζοντας το βάρος του υποκειμένου στην ιστορική «αφήγηση». Έμφυλα γράφουμε όλοι, κυρίως εκείνοι που το κάνουμε ασύνειδα, αλλ’ο φεμινισμός της Anna Ebeler κερδίζει με την ανάδρομη ιστορική του συνειδητότητα και την βιτριολική του διακωμώδηση: στις γυναίκες ποιήτριες συχνά ανθεί το χιούμορ. Πέρα από την μεγάλη αφήγηση του αρσενικοκεντρικού ιστορισμού, που εκδιπλώνεται με όρους τραγικότητας (μία Ιστορία-αποτέλεσμα πράξεων των «μεγάλων ανδρών»), κάποιες γραφές αναδεικνύουν αναστοχαστικά, δίνοντας φωνές στο μικρο-ιστορικό πεδίο, την φαιδρότητα, κι ακόμη την ιλαρότητα του ιστορικού γεγονότος. «Με φλογισμένα χείλη πιες γονατιστός, απ’το ποτάμι που το λένε γεγονός» λέει ο Μαγιακόφσκυ, μα η αφήγηση μήπως είναι μόνιμα, στεντόρεια έμφυλη; Μήπως να ακούμε τις χαχανιστές «μικρές» φωνές της ιστορίας πέρα από τα Ποτέμκιν; Με έναν φουκοϊκό τρόπο, η Μάρβιν σε αυτές τις φωνές δίνει φωνή, και το σκώμμα της Ιστορίας αναγράφεται διπλό με το «σχόλιο σε ποίημα» που ακολουθεί τον μονόλογο της Ebeler.

Απολογία της Anna Ebeler στην Αυγούστα, Ιανουάριος 1669*

Εγώ εξόντωσα τους Εβραίους,
εγώ σκότωσα τους Κούρδους,
εγώ γάμησα μικρά παιδιά ενώ με παρακαλούσαν να τα λυπηθώ,
 όλοι εγκατέλειψαν το πάρτυ εξαιτίας μου.

Sarah Κane, 4.48 psychosis
                                                                                                                   
Στους απολογούμενους παντός καιρού
και στον καθηγητή μου, Κώστα Γαγανάκη

Θα σας μιλήσω, τώρα, κύριε δικαστά
για όσα βρέφη έκανα βραστά
την κατηγόρια όλη κτήμα μου θα κάνω
πεθαίνω από χαρά που θα πεθάνω

γιατί, χρόνια πολλά «φτωχή και στείρα
κι αγάμητη» να λένε «η κακομοίρα» .
και σκέφτηκα: τον πόνο θα γελάσω
τον Σατανά μονάχα γκόμενο σαν πιάσω

στα sabbath. της μάγισσας να πάρω την αξία,
Χάρο να σέρνω, maleficium, βασκανία-
αφού, έτσι κι αλλιώς, λάμια και βρώμα
με ξόρκια θα σας στέλνω εγώ στο στρώμα.

Κι όσο για το αίμα, τώρα, κύριε δικαστά
που φρέσκο, ανάμεσα στα μπούτια μου κυλάει,
ολόδικό σου τρέχει κατά γης. Απ’τα παιδιά σου

κάποτε που με ρεζιλεύαν γελαστά
τα σκάρτα, κανένα πλέον δεν χαζογελάει.
Στα αίματά μου να πνιγείς, σειρά σου.

* Tον Ιανουάριο του 1669, οι αρχές της γερμανικής πόλης της Αυγούστας  συνέλαβαν την Anna Ebeler για το φόνο μιας λεχώνας. Καθώς τα νέα διαδόθηκαν στην κοινότητα, οι κατηγορίες για  φόνο εναντίον της Ebeler πληθύναν: Κάποια γυναίκα ισχυρίσθηκε ότι  είχε δηλητηριάσει το παιδί της, με αποτέλεσμα να αφυδατωθεί το δέρμα του. κάποιο άλλο παιδί αδυνατούσε να θηλάσει από τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να πεθάνει από ασιτία ενώ, σε ένα τρίτο σπίτι, το σώμα ενός νηπίου γέμισε από φοβερά εκζέματα, τα οποία και του κόστισαν τελικά τη ζωή. Σε όλες τις περιπτώσεις, η Ebeler είχε προσληφθεί  στο σπίτι σαν αποκλειστική υπηρέτρια στον τοκετό και, μετά, στη γυναικεία κρεβατοκάμαρα. Η Ebeler ανακρίθηκε έξη φορές και ομολόγησε τα εγκλήματα της τη δεύτερη, υπό την απειλή βασανιστηρίων. Στις 23 Μαρτίου του 1669, εκτελέσθηκε με αποκεφαλισμό και το σώμα της ρίχθηκε στην πυρά. ήταν 67 ετών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: