ΑΙΡΕΤΙΚΟ

Η Αθήνα καιγόταν. Μου άρεσε. Μου άρεσε με τις φωτιές της, με τα δακρυγόνα της, με
τα σπασμένα τζάμια της. Αθήνα, ανοχύρωτη πόλη. Ανάμεσα στους καπνούς, άνθρωποι
προσπαθούσαν να φτάσουν σπίτι τους. Πυρωμένα σίδερα έκαναν σάλτο από ψηλά, και
προσγειώνονταν πλάι στα πρόβατα που κοίταζαν σα χάνοι τη φωτιά. Οι φλόγες
σχεδόν μου έγλειψαν το δεξί μάγουλο, έκαιγε, έκαιγε, έκαιγε… Μα ήταν υπέροχο.

Περπατούσα βιαστικά με ένα χαμόγελο ηδονής στα χείλη μου. Η Rebound με περίμενε. Με περίμενε το Gordon’s
& Sprite στο μπαρ, πάντα με ένα ροζ καλαμάκι που ανυπομονούσε να αγγίξει τα
κόκκινα χείλη μου. Με περίμενε η ξύλινη πίστα, γεμάτη γόπες, ποτισμένη από
αλκοόλ και βρώμα. Ναι, και οι Bauhaus επίσης.

Όταν έφτασα η πίστα ήταν άδεια.
Πήγα κατευθείαν στο μπαρ κι έστριψα τσιγάρο. Πήρα μια γερή ρουφηξιά. Ο καπνός
δημιούργησε μια ελαφριά ομίχλη μπρος μου ενώ την ίδια στιγμή έμπαινε ο Stagger
Lee με το μοναδικό σκοτεινό στυλ του. Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τη
Rebound πνιγμένη στο αίμα μετά το μακελειό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: